“โหรวโหรว พวกเขาจะต้องไม่เป็นอะไร!” ในตอนนี้เขาเองก็อยากจะพูดปลอบเธอ แต่ก็ทำได้เพียงเชื่อมั่นในตัวลูก ๆ ว่าจะไม่เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นกับพวกเขา
อย่างน้อยพวกเขาก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อ ต้องรอด!
“ต้องไม่เกิดอะไรขึ้น!” อันโหรวพยักหน้า ลูกของพวกเขาน่ารักแบบนั้น ทำไมสวรรค์ถึงจะกลั่นแกล้งให้พวกเขาต้องพรากจากกันด้วย!
ทันทีที่มาถึงโรงพยาบาลรุ่ยหยา จิ่งเป่ยเฉินและอันโหรวก็รีบพุ่งตัวเข้าไปด้านใน ก่อนจะเดินไปที่ห้องผ่าตัดด้านนอก พวกเขาไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไง มีเพียงประตูห้องฉุกเฉินที่ปิดอยู่
คนรับใช้ที่เพิ่งโทรศัพท์หาพวกเขาก็เข้าไปในห้องผ่าตัดด้วย จึงไม่รู้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้เป็นยังไงบ้าง
จู่ ๆ อันโหรวก็พิงไปที่จิ่งเป่ยเฉินและกอดเขาไว้อย่างแน่น หัวใจในตอนนี้กระวนกระวายจนเต้นไม่เป็นจังหวะ ขอแค่ได้ข่าวว่าหน่วนหน่วนกับหยางหยางปลอดภัยเท่านั้น อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นให้ความรู้สึกปลอดภัยได้มาก
จิ่งเป่ยเฉินเองก็กอดเธอเอาไว้ ก่อนที่โทรศัพท์ในมือจะดังขึ้น ใบหน้าที่เย็นชานั้นเย็นชามากขึ้น ทางที่ดีขอให้เป็นแค่อุบัติเหตุไม่ใช่เรื่องเจตนา
