“เฮ้ ๆ” ฉีเซิ่งเทียนมองไปที่ร่างกายของจิ่งเป่ยเฉิน ก่อนจะรีบเข้าไปขวางเขาไว้ “พี่สะใภ้ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่รู้เรื่องอะไรนะ คงไม่ได้หนีไปอย่างไร้เหตุผลหรอก พี่ลองโทรศัพท์ไปถามก่อน ถ้าพี่ไม่โทร เดี๋ยวฉันโทรเอง อีกอย่างหากจะออกไปหาคน รบกวนพี่สวมเสื้อโค้ตไปด้วยได้ไหม? อย่าไปหาคนที่หาไม่เจอแล้วเป็นหวัดเชียว!”
“ถอยไป!” จิ่งเป่ยเฉินในเวลานี้ไม่มีกะจิตกะใจจะใส่เสื้อโค้ตหรอก คิดเพียงแค่อยากจะออกไป
ฉีเซิ่งเทียนยิ้มขึ้นมาอย่างเย็นชาและกางมือทั้งสองข้างขวางเขาไว้ “ฉันบอกว่า จิ่งเป่ยเฉิน ถ้าพี่จะออกไปก็ต้องใส่เสื้อโค้ต พี่รู้ไหมว่าข้างนอกอุณหภูมิกี่องศา? ไม่อยากมีชีวิตต่อแล้วหรือยังไง!”
“ฉันบอกให้นายถอยไป!” ดวงตาของเขาเป็นประกายอย่างน่ากลัว น้ำเสียงที่เย็นชานั่นเย็นยะเยือกยิ่งกว่าอากาศด้านนอกเสียอีก
“ฮ่า ๆ นานแล้วนะที่พวกเราไม่ได้แลกเปลี่ยนความรู้ซึ่งกันและกัน! มา มา มา มาต่อยฉันสักหมัด” ในชั่วพริบตาฉีเซิ่งเทียนก็อึ้งไปสักพักเพราะเขาโดนชกเข้าที่ท้องอย่างแรง
“บัดซบ นี่พี่กล้าต่อยจริง ๆ เหรอเนี่ย?” ฉีเซิ่งเทียนเพียงแค่พูดขึ้นมาเท่านั้น ไม่คิดว่าจิ่งเป่ยเฉินจะกล้าลงมือจริง ๆ
