“ถ้าพี่ต่อยฉันในครั้งนี้ได้ พี่ก็ต้องใส่เสื้อโค้ตด้วย! แม่ง!” ฉีเซิ่งเทียนชกไปที่หน้าท้องของจิ่งเป่ยเฉิน “หมัดของฉันเป็นไง? ได้อยู่ใช่ไหม?”
จิ่งเป่ยเฉินยกขาขึ้นมาเตะเขาหนึ่งที เข่าของฉีเซิ่งเทียนงอไปด้านหลังและตัวเขาก็ก้าวถอยหลังไปสองก้าว “พี่เฉินหยุด ๆ ไม่สู้แล้ว!”
แรงที่เตะมานั้นหนักมาก เข่าของเขาเจ็บเหลือเกิน!
จิ่งเป่ยเฉินเหลือบมองเขาจากด้านหลัง ก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำงาน
ฉีเซิ่งเทียนถอนหายใจและหยิบเสื้อโค้ตที่แขวนอยู่ออกไปให้เขา แต่ก็ช้าไปหนึ่งก้าวเพราะลิฟต์ได้ปิดลงแล้ว
“บัดซบจริง!” ฉีเซิ่งเทียนเดินไปที่ลิฟต์อีกตัวโดยหวังว่าจะตามทันเขา
ฉีเซิ่งเทียนวิ่งตามเขาไปที่โรงจอดรถ แต่ก็เห็นว่ารถได้เคลื่อนออกไปแล้ว “ช่างเถอะ อยู่ในรถเขาคงไม่น่าจะหนาว!”
แต่แม้จะคิดแบบนั้น เขาก็ยังรีบขับรถตามจิ่งเป่ยเฉินไปอยู่ดี
ณ เวลานี้เขาจับพวงมาลัยด้วยมือทั้งสองข้าง โดยลืมที่จะลองโทรศัพท์หาอันโหรว คิดแค่ว่าต้องขับตามรถคันข้างหน้าไป
