“ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยปล่อยฉันได้ไหม แบบนี้มันอึดอัดนะ” เธอถูกเขากอดอยู่ตลอด ทุกท่าทางล้วนไม่อาจขยับได้
“เดี๋ยวเธอก็ออกไป!” หากขืนปล่อยเธอไป มีหวังเธอได้วิ่งออกไปแน่ ๆ
อันโหรวแทบจะพูดไม่ออก ก่อนจะเอามือคล้องไปที่คอเขาแน่น ๆ ในเมื่อขยับไปไหนไม่ได้ก็ปล่อยให้เขาไม่ต้องทำงานไปเลยละกัน
“นายดูนะ รั้งฉันเอาไว้ที่นี่ สุดท้ายก็ต้องรบกวนนายอยู่ดี” เธอคิดอยากจะออกไปจริง ๆ
“OK ถ้าเธอคิดอยากจะรบกวนอะไรก็เชิญได้เลย” เมื่อคืนเขาต้องยืนหลับอยู่ตลอดทั้งคืน ตอนนี้กลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวเธอเริ่มทำให้เขาง่วงขึ้นมาเล็กน้อย
อันโหรวมองดวงตาแดงก่ำของเขา สัมผัสได้ถึงความทุกข์ที่เขามีอยู่ในใจ จึงเอ่ยออกไปว่า “เมื่อคืนไม่ได้นอนสินะ งั้นจะอยู่เป็นเพื่อนนายก็ได้!”
“เป็นเกียรติมากเลย” จิ่งเป่ยเฉินอุ้มเธอขึ้น ก่อนจะพาไปที่ห้องพักผ่อนส่วนตัวที่ด้านหลังทันที
ทั้งสองคนนอนอยู่บนเตียง จิ่งเป่ยเฉินกอดเธอแน่นจากด้านหลัง แม้ว่าตัวเขาจะผล็อยหลับไปแล้ว แต่ร่างกายก็ยังคงกอดเธอแน่น ไม่ยอมคิดจะปล่อยให้เธอออกไปไหนได้
