“คุณป้า หนูชอบพี่โอวหยางมากจริง ๆ นะ และคิดอยากจะอยู่กับเขาด้วย ถ้าหากเขาไม่ชอบหนู ไม่สนใจหนู ไม่มองแม้แต่หนู หนูจะทำไปเพื่ออะไร? หนูก็คงไม่ขัดขวางความสุขของเขาอีกแล้ว ตอนนี้หนูคิดอยากจะเจอเขา อยากจะได้ยินด้วยปากของเขามากกว่า” เธอจำเรื่องเกี่ยวกับอันโหรวได้ อีกอย่างตอนนี้เธอคนนั้นก็มีลูกไปแล้วด้วย คงไม่มีทางที่จะมาพบหน้ากันแน่
ส่วนเขาจะยุ่งมากขนาดนั้นเลยเหรอ? ยุ่งถึงขนาดไม่ยอมพบหน้ากันเลยเหรอ?
“เหมียวเหมียว อย่าพูดไร้สาระ หลานชายคนโตของตระกูลโอวหยางอยู่ในท้องของเธอ เธอจะต้องดูแลเขาให้ดีๆ แล้วเธอจะได้กลายเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลโอวหยาง เว้นเสียแต่เธออยากจะเห็นลูกชายของเธอเรียกผู้หญิงคนอื่นว่าแม่แทน!” ถ้าเธอยังดื้อดึงอยู่แบบนี้ เธอจะจัดแจงเรื่องพวกนี้ให้เหอเหมียวแน่ ๆ
เหอเหมียวได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกวิตกกังวลขึ้นมาทันที เฉาลี่เฟยเอ่ยคำพูดแบบนี้ออกมาหมายความว่ายังไงกัน?
ตราบใดที่ลูกไม่อยู่ในท้องก็ไม่ต้องการเธอแล้วงั้นเหรอ?
ผู้หญิงคนนี้จิตใจโหดเหี้ยมมากเกินไปจริง ๆ
“หรือว่าพี่โอวหยางกับเหลียวเว่ยยังไม่ได้หย่ากัน?” ทันใดนั้นเธอก็นึกถึงคำพูดที่ดูโง่เขลาของอันโหรวในตอนนั้นขึ้นมา
