“เหมียวเหมียว เธออย่าทำแบบนี้สิ ไว้เขากลับมาเมื่อไหร่ฉันจะให้พวกเธอได้จดทะเบียนสมรสกันอย่างแน่นอน ถ้าหากเธอไม่เชื่อฟังแบบนี้ ฉันก็ต้องพิจารณาดูหน่อยแล้วว่าเธอเหมาะสมที่จะเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลโอวหยางของเราหรือไม่!” เฉาลี่เฟยเอ่ยด้วยท่าทีที่จริงจัง
เหอเหมียวที่ได้ยินก็ยิ่งรู้สึกโมโหมากขึ้น
เธอลุกขึ้นมานั่งทันที นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอรู้สึกโกรธเฉาลี่เฟย
“ทุกครั้งคุณก็พูดแบบนี้อยู่ตลอด แต่ฉันก็ไม่เคยเห็นแม้แต่เงาของพี่โอวหยางเลยสักครั้ง ถ้าหากวันนี้ฉันไม่ได้พบเขาละก็ เด็กฉันก็ไม่อยากได้!” ในเมื่อคนที่เธออยากให้สนใจกลับไม่เหลียวแล เรื่องเด็กอะไรนี่ก็ไม่จำเป็นสำหรับเธอเลยสักนิดเดียว
“เหมียวเหมียว!” เฉาลี่เฟยเริ่มโกรธ คำพูดของเธอที่พูดออกมาแบบนั้นทำให้เธอรู้สึกโมโหเข้าจริง ๆ
