เมื่อรอไปได้สักพักหนึ่ง จนเวลาหนึ่งชั่วโมงผ่านไป เขาก็คิดว่าอันโหรวคงจะไม่กลับมาแน่ ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงรถที่ขับออกไป
“ให้ตายสิ!”
เขาลุกขึ้นจากโซฟาและเดินไปที่หน้าต่าง มองเห็นรถสีดำที่ขับออกไปอย่างรวดเร็ว
ที่บริษัทจิ่ง
วันนี้ฉีเซิ่งเทียนรู้สึกตัวเองคิดผิดยังไงก็ไม่รู้ที่มาบริษัท บรรยากาศดูผิดปกติแปลก ๆ ราวกับว่ามีแรงกดดันบางอย่างเกิดขึ้นยังไงไม่รู้
เขารีบเดินไปที่ห้องทำงานของหลินจือเซี๋ยว ก่อนจะเห็นเธอที่กำลังดูยุ่ง ๆ เขาเลยเดินไปตรงหน้าและเคาะที่โต๊ะเบา ๆ “ดูให้หน่อย ผมของฉันยาวขึ้นมาบ้างหรือเปล่า?”
หลินจือเซี๋ยวเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะตอบกลับไปว่า “ฉันรู้สึกว่าคุณน่าจะลองตัดให้สั้นลงสักนิ้วหนึ่งนะ”
ผมยาวเร็วขนาดนี้ แต่ฉีเซิ่งเทียนกลับมีกระจอนผมตรงกลางหายไป ซึ่งหากมองดูดี ๆ ละก็ แอบดูตลกไม่ใช่น้อย
“หลินจือเซี๋ยว เดือนนี้เธอจะจ่ายหนี้ฉันเลยหรือเปล่า? จะจ่ายแบบต้นเดือนหรือสิ้นเดือนดี?” เขาเผยรอยยิ้มออกมา รู้สึกว่าตัวเองเป็นเจ้าหนี้ที่ใจกว้างที่สุดแล้ว
