“ถ้าหากเธอไม่คิดอยากจะเอาเงินมาใช้หนี้ก็ลองวิธีอื่นดูก็ได้นะ สนใจอยากลองดูไหม?” หลินจือเซี๋ยวไม่ตอบกลับสักประโยค นั่นทำให้ฉีเซิ่งเทียนต้องเอ่ยอีกประโยคหนึ่งแทน
“วิธีอะไร?” หลินจือเซี๋ยวเริ่มเอ่ยถามอย่างตื่นเต้นเล็กน้อย
“ด้วยตัวไง”
“เดี๋ยวตอนพักกลางวันฉันจะรีบไปถอนเงินให้เลยค่ะ” หลินจือเซี๋ยวก้มหน้าทำงานต่อ ทำเหมือนกับไม่เห็นฉีเซิ่งเทียนอยู่ที่นี่
ฉีเซิ่งเทียนหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะคิดว่าผู้หญิงคนนี้ไม่กินข้าวไม่กินเนื้อหรือยังไง กินแต่น้ำค้าง[1]อะไรอย่างนั้นเหรอ?
“ฉันไม่รับเงินสดหรอกนะ”
“ผู้จัดการฉี รบกวนคุณช่วยทิ้งเลขบัญชีธนาคารไว้ให้ฉันทีจะได้ไหมคะ?” หลินจือเซี๋ยวเงยหน้าขึ้นมองด้วยรอยยิ้ม
ฉีเซิ่งเทียนหยิบบัตรธนาคารออกมาแล้ววางไว้ตรงหน้าของเธอ ก่อนจะพูดว่า “รหัสเป็นหกถึงหก”
หลังจากนั้นก็เดินออกไป………
หลินจือเซี๋ยวมองไปที่บัตรสีทองที่อยู่บนโต๊ะ พระเจ้า! ให้ตายสิ ช่วยบอกได้ไหมว่านี่คือการปลดปล่อยหนี้แล้วจริง ๆ งั้นเหรอ?
เธอต้องการเลขบัญชีธนาคารนะไม่ใช่บัตร!!
โชคดีที่ฉีเซิ่งเทียนรีบกลับเข้ามาทันที แต่กลับไม่ได้สนใจที่จะพูดเรื่องบัตรเลยสักนิด “เมื่อคืนเธอได้คุยกับอันโหรวบ้างหรือเปล่า?”