ใบหน้าเขาเคร่งขรึมเช่นเคย ก่อนหน้านี้เธอก็เคยเห็นมันเป็นประจำ ทั้งยังรู้จักมันดี หรือว่าห้าปีก่อนหน้านั้นเธอจะยังไม่รู้จักมันอย่างชัดเจนมากพอ ห้าปีหลังเลยทำให้สายตาของเธอมองผิดพลาดไปอย่างนั้นเหรอ?
กล่าวอีกนัยหนึ่ง แต่เดิมทีเธอไม่เคยเอาเขามาในสายตามาก่อนเลยด้วยซ้ำ
จิ่งเป่ยเฉิน นี่นายกำลังปิดบังอะไรฉันอยู่หรือเปล่า?
“โหรวโหรว…….”
จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ใบหน้าของเธอที่ดูนิ่งสงบ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ เขาไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมโหรวโหรวของเขาถึงได้มองมาด้วยสายตาที่ดูห่างเหินและไม่แยแสแบบนี้
“นายหาฉันเจอได้ยังไง?” เธอไม่ได้รับโทรศัพท์ ส่วนวิเวียนกับอวี๋กุ่ยห่าวเองก็ไม่น่าจะขายเธอให้เขาแน่ ๆ
“ติดตั้ง GPS ไว้ในรถก็เจอแล้ว” จิ่งเป่ยเฉินเดินเข้ามายืนข้าง ๆ เธอ ก่อนจะเอนตัวลง และเอามือไปแตะที่หน้าผากของเธอ
ช่วงขณะที่มือของเขาแตะหน้าผากของเธอ เธอก็เบือนหน้าหนีทันที คนปกติที่ไหนจะมานั่งติด GPS ไว้ในรถแบบนี้กัน?
“โหรวโหรว…….” เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่?
