“ฉันไม่เป็นไร มีเรื่องการออกแบบที่ฉันจำเป็นต้องปรึกษากับพี่สาวของฉันก่อน วันนี้อาจจะไม่กลับนะ” เธอต้องคิดเรื่องพวกนี้ให้ดี ๆ ก่อนจะตัดสินใจอะไรบางอย่าง
ทันใดนั้นจิ่งเป่ยเฉินก็ก้มลงไปอุ้มเธอขึ้นมา “งานสำคัญก็จริง แต่ร่างกายก็สำคัญเช่นกัน เธอเป็นเลขาของฉัน ไม่ใช่นักออกแบบเสียหน่อย”
“นายปล่อยฉันนะ!” มือเล็ก ๆ ของเธอพยายามจะตบตีตัวของเขา แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเลยสักนิด
ใบหน้าที่หล่อเหลาและดูเย็นชาของเขาในตอนนี้ดูน่าหวาดหวั่นไม่ใช่น้อย เมื่อเธอนึกถึงประโยคนั้น จิตใจของเธอก็เริ่มสั่นสะท้านแปลก ๆ
“จิ่งเป่ยเฉิน นายปล่อยฉันนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” เธอยังไม่คิดอยากจะกลับไป ยังไม่คิดอยากจะเผชิญหน้ากับเขาเลยสักนิด
เธอไม่อยากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้จริง ๆ
“เธอฝันไปเถอะ!” จิ่งเป่ยเฉินเดินลงบันไดพร้อมกับอุ้มเธอไปด้วยโดยไม่แม้แต่จะหรี่ตามองลงมา ทางด้านวิเวียนกับอวี๋กุ่ยห่าวก็ทำได้แค่มองดูพวกเขาเดินออกไป
“อาจารย์ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอ?” อวี๋กุ่ยห่าวเอ่ยถามด้วยความสงสัย
