“ฉันเองก็ไม่รู้หรอก” เรื่องพวกนั้นโหรวโหรวไม่มีทางพูดออกไปแน่ ส่วนเรื่องข้าวของที่เธอไม่ได้เอาไปด้วย ดูท่าพรุ่งนี้เห็นทีคงต้องเอาไปให้เธอซะแล้ว
ภายในรถที่ด้านนอก อันโหรวถูกจิ่งเป่ยเฉินขังไว้ในรถอย่างแน่นหนา ส่วนทางด้านเสี่ยวหยางก็รีบขับรถออกจากบ้านพักของวิเวียนทันทีที่พวกเขามาถึงที่รถ
“จิ่งเป่ยเฉิน นายเป็นบ้าไปแล้วเหรอ! ฉันบอกว่ามีเรื่องต้องทำไง!” เธอพยายามอย่างหนักที่จะสลัดให้หลุดพ้นจากที่เป็นอยู่ แต่ก็ถูกเขาจับไว้อย่างแน่นหนา ยากที่จะหลุดพ้นออกไปได้
“ของพวกนั้นพรุ่งนี้ค่อยว่ากันก็ได้ คืนนี้คิดไม่อยากกลับบ้าน ใครให้อำนาจกับเธอกัน?” เธอจะรู้บ้างหรือเปล่าว่าตอนนี้เขารู้สึกยังไง ตอนที่โทรศัพท์ไปแล้วเธอไม่ยอมรับโทรศัพท์แบบนั้น
ถ้าหากเป็นปกติก็ว่าไปอย่าง แต่โหรวโหรวของเขาไม่ใช่พวกที่ทำเรื่องหุนหันพลันแล่นอะไรพวกนี้แน่ ๆ แค่เขามองไปที่ดวงตาของเธอเพียงแวบเดียวก็รู้ได้เลยว่าเธอนั้นมีเรื่องอะไรบางอย่างที่ปิดบังเขาอยู่
