มันดูคล้ายราวกับมีเมฆหมอกมาปิดบังขวางกั้นไว้ที่ด้านหน้า ไม่ว่าเธอจะพยายามหนีออกไปแค่ไหนก็ไม่อาจจะหนีพ้น
“ฉันบอกไปแล้วว่ามีเรื่องต้องทำเล็กน้อย นายจำเป็นต้องเสียเวลามาหาฉันด้วยงั้นเหรอ ส่วนในรถที่มี GPS ติดอยู่ จิ่งเป่ยเฉิน นายคิดจะปกป้องฉันจากใครกัน?” เมื่อเธอคิดถึงเรื่องนี้ก็ยังแอบรู้สึกหวาดหวั่นอยู่เล็กน้อย
“ปกป้องไม่ให้เธอหลงทางหายไป” จิ่งเป่ยเฉินกัดฟันพลางเอ่ยประโยคนี้ออกมา
“คนอย่างฉันเนี่ยนะจะหลงทาง? จิ่งเป่ยเฉิน อย่ามาพูดจาชวนตลกจะดีกว่านะ” ตอนนี้ภายในจิตใจของเธอก็ยุ่งเหยิงมากพอแล้ว
“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” จิ่งเป่ยเฉินรีบเอ่ยถามทันที
“ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนายหรอก!” เธอตอบอย่างหงุดหงิดกลับไป
“งั้นฉันก็ยิ่งอยากรู้” ต่อให้ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา แต่ก็อาจจะเกี่ยวข้องกับผู้ชายคนอื่นก็ได้
อันโหรวเม้มริมฝีปาก ไม่คิดอยากจะพูดอะไร ทั้งยังคิดอยากจะนอนหลับ ตอนนี้รู้สึกได้แค่ว่าเหนื่อย คิดอยากจะนอนหลับให้สบาย ๆ เพื่อพักความคิด แต่ก็คงไม่มีทางที่จะนอนหลับในอ้อมแขนของเขาแน่ ๆ
“ช่วยปล่อยฉันก่อนจะได้ไหม?” เขากอดแน่นไปแล้วจริง ๆ
จิ่งเป่ยเฉินผ่อนคลายแรงลงเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย
