การปรากฏตัวหยางหยางและหน่วนหน่วนภายในงานเลี้ยงและเรื่องการขอแต่งงานที่ยิ่งใหญ่นั้นต้องเป็นฉากที่สื่อนำกลับไปเขียนพาดหัวข่าวใหญ่และพิมพ์รายงาน
เมื่อเด็กน้อยทั้งสองนั้นรับประทานอาหารเสร็จก็ถูกพากลับไปที่ห้องนอน
จิ่งเป่ยเฉินอุ้มหยางหยางกลับไปที่ห้องนอน เมื่อเขาวางตัวหยางหยางลง เด็กน้อยก็ดึงแขนของเขาเอาไว้ “เดี๋ยวก่อนครับ”
จิ่งเป่ยเฉินได้ยินเสียงของหยางหยางก็หยุดชะงักและก้มลงไปมองการเคลื่อนไหวของหยางหยาง
ความจริงแล้ววันนี้เขาซาบซึ้งใจมากที่หยางหยางบอกว่าให้โหรวโหรวเป็นของขวัญกับเขา เพราะนั่นแสดงว่าภายในใจของหยางหยางนั้นเริ่มยอมรับในตัวเขาแล้ว
นี่ถือเป็นการก้าวกระโดดอย่างมากสำหรับเขา!
หยางหยางหยิบกล่องสีดำยาวที่มีลวดลายสีดำเข้มขึ้นมายื่นให้เขา “นี่ต่างหากถึงเป็นของขวัญของพ่อ”
“ขอบคุณนะ” เขายื่นมือไปรับไว้ก่อนจะแกะออกอย่างช้า ๆ ด้านในนั้นเป็นปากกาสีดำหนึ่งแท่งที่มีตัวอักษรจิ่งสลักอยู่ เขียนคล้ายกับอักษรหยางหยาง
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เขาก็โน้มตัวเข้าไปจุ๊บที่หน้าผากเล็ก ๆ นั้น “พ่อชอบมากเลย”
“ราตรีสวัสดิ์ครับ” หยางหยางไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมเพราะสำหรับเขาแล้วถือว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
“ราตรีสวัสดิ์” จิ่งเป่ยเฉินหยิบกล่องนั้น ก่อนจะเดินออกมาจากห้อง เขาเห็นอันโหรวยืนอยู่หน้าห้อง
เขายื่นกล่องที่อยู่ในมือให้เธอดู ก่อนจะโอบเอวของเธอและพาเดินไปที่ห้องนอน “ลูกชายให้มา”
