“สวยตายแหละ!” อันโหรวรู้จักนิสัยของหยางหยางดี หากพิจารณาจากความเห็นที่มากมายเกี่ยวกับเขาก่อนหน้านี้ จู่ ๆ วันนี้กล้าที่จะพูดออกมาแบบนั้น หมายความภายในใจของเขานั้นเริ่มยอมรับจิ่งเป่ยเฉินแล้ว
นี่ถือเป็นเรื่องที่ดีมาก ๆ
“เธอสวยกว่าอีก” จิ่งเป่ยเฉินรู้สึกว่าเขามีความสุขมากที่สุดในตอนนี้เหมือนว่ามีทุก ๆ อย่างบนโลกใบนี้
“นายไม่ลงไปแล้วงั้นเหรอ?” พวกเขาออกมาแบบนี้เหมาะสมแล้วจริง ๆ เหรอ?
ทันใดนั้นจิ่งเป่ยเฉินก็โน้มตัวเข้ามากอดเธอ พลางมองเธอด้วยสีหน้าที่คลุมเครือ “ฉันอยากได้ของขวัญจากเธอ”
“ของขวัญของฉันตอนนี้ยังให้ไม่ได้ วันมะรืนนะ!” จู่ ๆ เธอก็นึกออกว่าจะให้อะไรเขาเป็นของขวัญ
ตอนที่เขานั้นคุกเข่าขอเธอแต่งงาน ความคิดนั้นจู่ ๆ ก็โผล่เข้ามาในหัวสมองของเธอทันที
“ฉันจำได้ว่ายังไม่มา” จิ่งเป่ยเฉินมองเธออย่างสงสัย เมื่อคืนเขายังนอนอยู่แม้ว่าจะมาวันนี้ วันมะรืนก็ไม่อาจหนีเขาไปได้
“ที่ฉันบอกไม่ได้หมายถึงฉัน! ในหัวของนายกำลังคิดอะไรอยู่ ฉันบอกนายตอนไหนว่าของขวัญของฉันคือฉัน?” เธอเริ่มหงุดหงิดขึ้นเล็กน้อย
“หรือว่าไม่ใช่?” เขาต้องการแค่เธอ
อันโหรวมองไปที่รอยยิ้มของเขา ก่อนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
หลินจือเซี๋ยวเธอมันคนทรยศ!
เธอพูดกับจิ่งเป่ยเฉินไว้แล้วว่าตัวเธอเองไม่มีของขวัญอะไรที่จะมอบให้กับเขา เธอจึงคิดไอเดียหื่น ๆ ของเธอส่งไปให้จิ่งเป่ยเฉิน หลังจากนั้นเขาก็รู้ทันที
