“ไม่จริง! นายต้องเชื่อฉันนะ!” ทันทีที่เธอพูด ประตูที่อยู่ด้านหลังก็ถูกเปิดออก จิ่งเป่ยเฉินอุ้มเธอเข้าไปในห้องนอน
ปัง! เสียงปิดประตูห้องดังขึ้นทันที
เธอหันไปมองเตียงที่อยู่ด้านหลัง ซวยแล้ว ซวยแล้ว เธอตายแน่ ๆ
เขาพาเธอตรงดิ่งไปที่เตียงนอน เธอรีบเอื้อมมือออกมาดึงคอเสื้อของเขาไว้ทันที ก่อนจะยิ้มให้เขาจาง ๆ “นายได้ยินแล้วว่าของขวัญที่ฉันจะให้นายคือวันมะรืนนี้ จะพาหน่วนหน่วนกับหยางหยางไปเปลี่ยนนามสกุลที่สำนักกิจการพลเรือน”
จิ่งเป่ยเฉินรู้สึกประหลาดใจในตอนแรกเพราะการกระทำของเธอจึงหยุดฟังในสิ่งที่เธอพูด ภายในใจนั้นก็รู้สึกเอ่อล้นออกมาอย่างบอกไม่ถูกจริง ๆ
แทบจะรอไม่ไหวที่จะจูบเธอและพูดถึงความรู้สึกตื่นเต้นในเวลานี้
“เดี๋ยวก่อน! นายอย่าเพิ่งดีใจไป!” อันโหรวมองสายตาที่เป็นประกายของเขา เธอรู้ว่าหากเธอพูดออกไปเขาจะต้องดีใจเป็นอย่างมากแน่ ๆ
แต่เธออยากจะให้มันเป็นแบบนี้จริง ๆ หยางหยางและหน่วนหน่วนเป็นลูกของเขาจะใช้นามสกุลเดียวกับเขาก็ถือเป็นเรื่องสมเหตุสมผล
“โหรวโหรว เธอทำแบบนี้เพราะไม่อยากมีลูกคนที่สามแล้วงั้นเหรอ?” จิ่งเป่ยเฉินคิดถึงความเป็นไปได้ก็รู้สึกไม่มีความสุขขึ้นมาเล็กน้อย
แต่เขาก็จะเคารพในการตัดสินใจของเธอ พวกเขามีหยางหยางและหน่วนหน่วนแล้ว หากเธอไม่อยากให้กำเนิดลูกอีกคนก็หยุดไว้ก่อนชั่วคราวก็ได้
เพียงแค่ชั่วคราว…
