“จิ่งเป่ยเฉิน นายอยากจะได้ของขวัญที่ดีเลยพูดขึ้นมาแบบนี้ ถ้าฉันบอกว่าไม่อยาก นายจะทำยังไง?” เธอขมวดคิ้วขึ้น เรื่องที่ควรจะสนใจในตอนนี้ก็คือเรื่องที่พวกเขาจะเปลี่ยนนามสกุลไม่ใช่เหรอ?
“เธอบอกว่าจิ่งหยางและจิ่งหน่วนฟังดูไม่เพราะ” หลังจากที่พวกเขาพูดออกมา เขาเองก็รู้สึกแปลก ๆ เหมือนกัน
“ฉันรู้! ฉันถึงตัดสินใจใส่นามสกุลของนายไว้ด้านหน้าชื่อของพวกเขาไง จิ่งอันหยาง จิ่งอันหน่วน ได้ไหม?” อันโหรวจ้องมองไปที่เขา ภายในใจนั้นรอคำตอบของเขาอยู่
“ทำไมจะไม่ได้” ความจริงแล้วเขาดีใจเป็นอย่างมาก
นี่คืองานวันเกิดอายุสามสิบปีของเขาที่มีความสุขที่สุด ไม่มีวันไหนที่มีความสุขมากขนาดนี้
จิ่งอันหยาง จิ่งอันหน่วน มีนามสกุลเขาและนามสกุลเธออยู่ ช่างเป็นชื่อที่ไพเราะจริง ๆ
“จิ่งเป่ยเฉิน ทำไมวันนี้พ่อแม่นายถึงไม่มา?” วันเกิดของเขาแต่กลับไม่เห็นพวกท่านเลย
“พวกเขาไม่ชอบงานที่คึกคักเท่าไร” ถ้าหากพวกเขาอยากเห็นฉากขอแต่งงานก็คงได้ดูวิดีโอผ่านทางออนไลน์แล้ว
“แบบนี้นี่เอง! ฉันให้ของขวัญกับนายแล้ว ตอนนี้นายก็ช่วยออกไปจากตัวฉันตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ทันที!” แม้เธอจะกินข้าวไปเล็กน้อยตอนที่พาหน่วนหน่วนกับหยางหยางไปกิน แต่ตอนนี้ยังเร็วเกินไป
“คุณนายจิ่ง ดีใจมากที่ต้องบอกเธอว่าฉันจะแกะของขวัญแล้วนะ” ทันทีที่เขาพูด มือของเขาที่อยู่ด้านหลังของเธอก็คลำหาซิปจากด้านหลัง
