“ครับ แน่นอน!”
“ประธานจิ่งวางใจได้เลย!”
อันโหรวกับจิ่งเป่ยเฉินเดินไปที่กลางงานเลี้ยง เธอเหลือบมองเห็นโอวหยางลี่ที่อยู่ท่ามกลางฝูงชน และผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ใช่เหลียวเว่ย แต่เป็นเหอเหมียวเพียงผู้เดียว
ทั้งสองคนมองหน้าประสานสายตากัน ทันใดนั้นประกายแสงในดวงตาของโอวหยางลี่ก็พลันปรากฏขึ้น ใบหน้าของเขาดูมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด
อันโหรวเหลือบมองไปที่เขา ก่อนจะเดินออกไป เธอบอกว่าไม่ให้เชิญโอวหยางลี่มา แต่ทำไมจิ่งเป่ยเฉินถึงได้เชิญเขามาที่นี่อีก
ถ้าหากทำได้ละก็ เธอเองก็ไม่คิดอยากจะเจอเขาในงานแบบนี้เพื่อมาเป็นอุปสรรคหรอกนะ
“ฉันรู้อยู่แล้ว ไม่คิดจะละสายตาจากนายด้วย และจะไม่ออกจากข้าง ๆ นายแน่ นายวางใจเถอะ ฉันไม่คิดจะออกไปไหนทั้งนั้น” มีบทเรียนครั้งที่แล้วถึงสองสามรอบ อีกอย่างค่ำคืนนี้ก็เป็นวันเกิดของเขา เธอไม่มีทางยอมออกไปแน่ ๆ
“เด็กดี” จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้าลงพลางมองไปที่ตัวเธอ พร้อมกับทำท่าพึงพอใจและเอื้อมมือไปหยิบน้ำผลไม้แก้วหนึ่งมาให้
“นายดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้นะ เดี๋ยวมือนายจะอยู่ไม่นิ่ง” เธอหยิบแก้วที่อยู่ในมือเขาออกมา พร้อมกับพูดดักทางเขาเอาไว้ตั้งแต่แรก
“พี่เฉิน!” ฉีเซิ่งเทียนเดินมาหาเขาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะมองเห็นอันโหรวที่คว้าแก้วไวน์ในมือของเขาออกไปอย่างเห็นได้ชัด
