เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง? ให้อะไรที่ดีกว่านี้ไม่ได้เหรอ? การส่งของสิ่งนี้มาให้อาจจะทำให้จิ่งเป่ยเฉินเข้าใจผิดคิดว่าเธอบอกเป็นนัยอื่นก็ได้!
คืนนี้เธอไม่คิดอยากจะมีชีวิตอยู่แล้วหรือยังไง?
ไม่ได้ ต้องหาวิธีจัดการ คืนนี้ต้องมอมเหล้าจิ่งเป่ยเฉินให้เมา!
เธอคิดหาทางทุกวิธี แต่ก็คิดได้แต่ความคิดนี้ ฉวยโอกาสตอนที่จิ่งเป่ยเฉินยังไม่กลับมาเอากล่องนี้ไปซ่อนไว้ด้านในตู้เสื้อผ้า
ทันทีที่วางเสร็จเธอก็มานั่งที่ด้านหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองกระจกที่สะท้อนใบหน้าที่ยังไม่ได้แต่งของตัวเอง จู่ ๆ ด้านหลังก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามา เมื่อเธอเห็นเงาของจิ่งเป่ยเฉินในกระจกที่เลือนรางก็หันไปมอง
“ทำไมนายกลับมาไวจังเลย?” ฝีมือลูกอ้อนของหน่วนหน่วนแผ่วลงซะแล้ว!
“หน่วนหน่วนไปแช่น้ำพุร้อนกับคนรับใช้แล้ว” จิ่งเป่ยเฉินกวาดสายตามองไปในห้องขนาดใหญ่ แต่กลับหากล่องของขวัญของหลินจือเซี๋ยวไม่เจอ เขาเดินเข้ามาหาเธอ “หลินจือเซี๋ยวส่งอะไรมาเหรอ?”
อันโหรวหยิบโลชั่นบนโต๊ะขึ้นมาทาบนหน้าของเธอ สายตานั้นจ้องมองที่กระจกอย่างตั้งใจ “เครื่องประดับ เธอเพิ่งหยิบเอามาให้ฉันเลือกแล้วก็ออกไปแล้ว ไม่ใช่กล่องของขวัญนายหรอก หลงตัวเองเกินไปหน่อยนะ”
“ถ้าไม่ได้ส่งของมาให้ฉัน เธอกล้าดียังไงเข้ามาในห้องของฉัน?” จิ่งเป่ยเฉินยืนหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ทำไมเขาถึงได้เชื่อคำพูดเธอขนาดนี้นะ!
