“ก็ฉันอยู่ในห้องไง ทำไมจะไม่กล้าเข้ามา? หรือว่านายจะตีฉันงั้นเหรอ?” เธอมองไปที่กระจกที่สะท้อนใบหน้าที่หล่อเหลาพลางพูดด้วยรอยยิ้ม
ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่กว้างขึ้น ในใจของเธอนั้นยิ่งรู้สึกผิดขึ้นมา รอให้จิ่งเป่ยเฉินออกไปก่อนแล้วเธอจะหยิบมันออกไปทิ้งอย่างแน่นอน
“อะ…..” อันโหรวหันไปมองเขา จากที่เธอมองใบหน้าของเขาก็เลื่อนสายตามาที่แขนของเขา “นายตีฉันอีกแล้ว!”
“ใครใช้ให้เธอไม่พูด?” จิ่งเป่ยเฉินเอนตัวเข้าไปใกล้เธอ ก่อนจะขยับเข้าไปแนบชิดตัวเธออย่างช้า ๆ ใกล้จนเห็นขนตาที่งอนยาวของเธอได้อย่างชัดเจน ขนตาที่โค้งงอนยาว การกะพริบตานั้นช่างน่ารักเสียจริง
“โอเค นั่นคือชุดราตรีของเธอ ห้องของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ มันไกลเกินไป ฉันเลยวางมันเอาไว้ที่นี่” ภายในห้องจัดเลี้ยงน่าจะจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เธอยังไม่ได้คิดหาข้อแก้ตัวเลยจริง ๆ
เขากลับมาเร็วเกินไป
“หยิบออกมาให้เธอ” มีของผู้หญิงคนอื่นในห้องของพวกเขา เขาไม่อยากจะยุ่งวุ่นวาย
“ตกลง ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” อันโหรวรีบหันตัวเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหยิบกล่องสีฟ้านั้นออกไปอย่างรวดเร็ว
เพื่อไม่ให้จิ่งเป่ยเฉินนั้นสงสัยจึงจงใจลงไปที่ชั้นสามและโยนมันทิ้งลงถังขยะที่การตกแต่งอย่างประณีตที่ตั้งอยู่ชั้นหนึ่ง เป็นอาชญากรที่สมบูรณ์แบบ
