ส่วนของขวัญของหลินจือเซี๋ยวและหลินจือเซี๋ยว พรุ่งนี้เธอค่อยคิดบัญชีกับเธอทีหลัง ยิ่งไปกว่านั้นบิ๊กบอสนั้นก็ไม่ใช่เป็นคนขาดแคลนของขวัญเสียหน่อย!
เธอรีบกลับไปที่ห้องทันที ก่อนจะพบว่าจิ่งเป่ยเฉินยังคงยืนอยู่ตำแหน่งเดิมเหมือนกับว่ากำลังรอเธอ เธอจึงเดินเข้าไปและแต่งหน้าตามปกติ
“หน่วนหน่วนยังเด็ก อย่าให้ลูกแช่น้ำนาน นายไปรับลูกกลับมาได้แล้ว” อันโหรวจ้องมองไปที่ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาผ่านกระจก
“มีคนคอยดูแลอยู่แล้ว” ซึ่งหมายความว่าเขาไม่ไป
“มันไม่เหมือนกัน นายเป็นพ่อนะ!” เธอยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเลย!
อยากจะให้เขาออกไป เธอจะได้เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยลงไปชั้นล่าง เมื่อครู่เธอเธอชำเลืองมองเห็นผู้คนที่ต่างทยอยกันมาแล้ว
จิ่งเป่ยเฉินที่ไม่เคยจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิด เป็นครั้งแรกที่จัดงานฉลองวันเกิดที่ใหญ่โต ชายอายุสามสิบเป็นวันที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ
เดิมทีในอดีตเขาก็มีมุมที่แข็งข้ออยู่บ้าง
“หยางหยางเองก็เป็นพี่ชายคนโตเหมือนพ่อ” เขาไม่อยากจะออกไป วันนี้ขั้นตอนการแต่งหน้าของเธอนั้นไม่เลว สวมใส่เสื้อผ้าก่อนแล้วค่อยแต่งหน้า
อันโหรวนั่งเงียบ คำพูดที่เขาพูดออกมานั้นไร้ที่ติจริง ๆ แม้แต่หยางหยางที่ยังเป็นเด็กก็ถูกเขาจับมาเป็นเกราะป้องกันเสียแล้ว
เธอลุกขึ้นและมองไปที่เขา “ในสายตาของนายคิดว่าหยางหยางโตเป็นผู้ใหญ่แล้วงั้นเหรอ?”
“เด็ก” จิ่งเป่ยเฉินตอบกลับทันทีโดยไม่ได้ไตร่ตรองยั้งคิด
