“ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” เธอหันตัวเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหยิบชุดที่เตรียมเอาไว้เรียบร้อยออกมา ภายในห้องขนาดใหญ่นั้นมีของทุกอย่าง เธอนั้นเลือกอย่างชัดเจน
“ความจริงแล้ว……”
อันโหรวที่ได้ยินคำพูดของเขาก็หันกลับมาจ้องหน้าเขาอย่างสงสัย ความจริงแล้วอะไร?
“ฉันไม่ถือสานะถ้าจะเปลี่ยนในห้องนี้เลย” ในทางตรงกันข้าม เขากลับชอบใจเสียด้วยซ้ำ ถ้าหากให้ช่วยรูดซิปอะไรแบบนั้น ยิ่งดีใจเป็นอย่างมาก
“แต่ฉันถือ” รู้ว่าคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเขาต้องเป็นสิ่งที่เธอนั้นไม่อยากฟังแน่ ๆ
ซึ่งก็เป็นอย่างที่คาดการณ์ไว้
เธอรีบเปลี่ยนเป็นชุดราตรีสีม่วงอ่อนทันที เมื่อเปิดประตูออกมาก็พบจิ่งเป่ยเฉินที่มองเธออย่างไม่ละสายตา สีหน้าและแววตาของเขานั้นเผยรอยยิ้มออกมา
ดูคุ้นตาอะไรอย่างนี้ ดูเหมือนว่าจะเป็นของที่เพิ่งจะทิ้งไปเมื่อครู่!
“นี่ใครส่งของนี่เข้ามาให้อีกกัน?” เธอตอบกลับโดยแสร้งแกล้งทำเป็นไม่รู้
“คนรับใช้เพิ่งส่งมาให้เมื่อกี้ บอกว่าด้านในมีโน้ตอยู่ เหมือนว่าจะมีคนส่งของขวัญมาให้ โหรวโหรวเธอช่วยฉันเปิดดูหน่อย” จิ่งเป่ยเฉินยื่นไปตรงหน้าเธอ กล่องต้องคำสาปสีฟ้านั้นถูกส่งมาตรงหน้าเธอ
“ได้สิ!” เธอแกะกล่องนั้นอย่างเด็ดเดี่ยว มองของด้านในออกราวกับว่าเพิ่งเห็นมัน
ขอบลูกไม้สีดำ……
แต่จู่ ๆ เธอก็ปิดมันอีกครั้ง ก่อนจะคว้ากล่องนั้นมาและโยนทิ้งลงบนพื้นและคว้าแขนของเขาเดินออกไป “พวกเราไปกันเถอะ!”
