“นายหมายถึงแหวนที่นายให้งั้นเหรอ? เหมือนว่าจะอยู่สักมุมไหนมุมหนึ่ง!” ตั้งแต่ที่เธอถอดมันก็ไม่ได้หยิบขึ้นมาใส่อีกเลย
กระเป๋าเดินทางของเธอก็เป็นหลินจือเซี๋ยวที่เก็บมาให้ เธอเลยไม่รู้ว่าหลินจือเซี๋ยวเอาแหวนไปไว้ที่ไหน
“อืม เธอนอนพักผ่อนเถอะ” จิ่งเป่ยเฉินมองไปที่ใบหน้าของเธอและดึงมือกลับมาอย่างไม่เต็มใจ
ทั้งสองต้องเข้าบริษัทด้วยกันในวันจันทร์ ด้านนอกบริษัทจิ่งไม่เพียงแต่มีนักข่าวที่รออยู่ แต่ยังมีเสียงสุนัขเห่าอยู่ตลอดด้วย
เสี่ยวหยางจอดรถและลงมาเปิดประตูรถทันทีโดยไม่สนใจพวกนักข่าวที่ยืนรออยู่หน้าประตูทางเข้าเลยสักนิด ทันทีที่ลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นบน อันโหรวก็เหลือบไปมองเขาหนึ่งที “บิ๊กบอส คุณให้คนมาพาสุนัขออกไปได้ไหม? ดูไม่ดีเลยจริง ๆ”
จิ่งเป่ยเฉินชำเลืองมองไปที่เธอ “ได้สิ”
ทันทีที่อันโหรวเดินไปถึงห้องทำงานก็เจอกับหลินจือเซี๋ยว เธอรีบเดินตรงเข้ามาหาทันที
“โหรวโหรว!” หลินจือเซี๋ยวเดินมารั้งแขนเธอไว้ “เรื่องงานเลี้ยงวันเกิดบิ๊กบอส ฉันมีคำถามอยากถามเธอ”
“งานเลี้ยงวันเกิดเขา?” อันโหรวมองเธออย่างสงสัย ในความรู้สึกของเธอการปรากฏตัวขึ้นของเขาในงานเลี้ยงเพียงไม่กี่นาทีก็ถือว่าไว้หน้ากันสุด ๆ แล้ว
งานเลี้ยงของเฉาลี่เฟยครั้งก่อนนั้นเพราะมีจุดประสงค์ถึงได้ไป แต่นี่งานเลี้ยงของบริษัทตัวเองคงจะไม่เหมือนกัน
และจากที่เธอรู้จักกับจิ่งเป่ยเฉินมานานก็ไม่เคยเห็นเขาจัดงานเลี้ยงวันเกิดของตัวเองเลย
