“มีอะไร เธอน่าจะไปถามเขามากกว่าไหม?” หากมีความคิดเห็นอะไรไปถามเขาน่าจะตอบได้ตรงกว่า
“ฉันไม่กล้า!” หลินจือเซี๋ยวหัวเราะขึ้นเล็กน้อย “ถามเธอก็เหมือนกันนั่นแหละ เธอเป็นคนตัดสินใจเรื่องแขกที่จะเชิญเข้าร่วมงาน ต้องเชิญโอวหยางลี่ด้วยหรือเปล่า?”
“จือเซี๋ยว คำถามนี้ยังต้องถามให้ยุ่งยากด้วยเหรอ? ไม่ต้องเชิญ งานฉลองวันเกิดของเขาก็ต้องมีความสุขสิ จะให้โอวหยางลี่มาทำลายบรรยากาศเหรอ?” ยิ่งไปกว่านั้นคือตอนนี้เธอยังคิดไม่ออกว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญจิ่งเป่ยเฉินดี
“ที่เธอพูดก็ฟังดูมีเหตุผลอยู่ งั้นก็ไม่ส่งไปเชิญแล้วกัน! ยังไงสุดท้ายก็ต้องส่งรายชื่อแขกในงานให้บิ๊กบอสดูอยู่แล้ว” หลินจือเซี๋ยวหมุนตัวจะเดินออกไป แต่เมื่อเธอก้าวขาจะเดินออกไปจากห้อง อันโหรวก็รั้งเธอไว้
“เธอคิดว่าให้ของขวัญเป็นอะไรดี?” อันโหรวมองหน้าเธออย่างจริงจัง สายตาจ้องมองร้องขอความช่วยเหลือ
“โหรวโหรว…..” หลินจือเซี๋ยวมองเธอขึ้นลงไปมา เธอสวยมากขนาดนี้ “เธอก็มอบตัวเธอให้เขาสิ!”
ทันทีที่อันโหรวได้ยินแบบนั้นก็รีบปล่อยมือของเธอออกทันที “ความคิดหื่นมาก”
“หึหึหึหึ โหรวโหรวความคิดนี้ฉันกล้าพูดได้เลยว่าบิ๊กบอสต้องมีความสุขที่สุดแน่นอน หรือว่าจะให้ฉันคิดวิธีอื่นให้?” หลินจือเซี๋ยวขยับเข้าไปใกล้เธอพลางมองด้วยสายตาอย่างลึกลับ ก่อนจะยื่นหน้าไปกระซิบข้างหูของเธอ พร้อมกับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
