“คุณนายโอวหยางพูดไปถึงไหนกันคะ เรื่องเมื่อห้าปีที่แล้วคุณช่วยฉันไม่ได้อยู่แล้วค่ะ! แต่ว่า..ช่วยก่อเรื่องเสียมากกว่า” สีหน้าของอันโหรวเผยรอยยิ้มที่เยาะเย้ยขึ้นมาอย่างเรียบเฉยพลางใช้สายตาล้อเลียนอย่างชัดเจน “การวางแผนให้สองตระกูลแตกแยก ทำให้แย่ลง หิมะที่ปกคลุมหนาอยู่แล้วยังไม่พอ ยังมีน้ำค้างแข็งเกาะเพิ่มเข้ามาอีก[1] หนำซ้ำยังทำสำเร็จไปได้ด้วยดีอีกต่างหาก ฉันอยากจะถามเคล็ดลับจากคุณจริง ๆ ว่าทำได้ยังไงกัน! แต่ดูเหมือนว่าฉันจะไม่ได้เป็นที่รักสำหรับคุณสักเท่าไร งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” โดยเธอไม่ได้มองหรือสนใจเลยสักนิด
อันโหรวพูดจบก็เดินออกไปจากห้องผู้ป่วย สายตาของเฉาลี่เฟยแฝงไปด้วยความโกรธเดือดดาลเป็นอย่างมากขณะที่มองเธอเดินออกไปจากห้อง
เมื่ออันโหรวเดินออกไป เฉาลี่เฟยก็หันหน้าไปหาเหอเหมียวและพูดด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวดว่า “เธอมาทำไม? แล้วทำไมถึงให้เธอเข้ามา?”
“แม่คะ เธอรู้จักกับลูกพี่ลูกน้องของฉัน เธอมาเยี่ยมฉันแทนพี่สาวของฉัน ไม่ได้มีเรื่องอื่นเลยค่ะ” เรื่องบันทึกวิดีโอบอกเฉาลี่เฟยไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเธอได้จบไม่สวยแน่ ๆ
เฉาลี่เฟยจ้องมองเธอพลางขมวดคิ้ว อยู่กับลี่เอ๋อร์มาตั้งนานไม่ใช่ตะเกียงประหยัดน้ำมันจริง ๆ [2]
ภายนอกดูเป็นคนบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา แต่ความเป็นจริงนั้นเป็นอย่างไร ในใจเธอย่อมมองออกอย่างชัดเจน
