“อันที่จริงมีบางอย่างที่ผมลืมบอกคุณก่อนหน้านี้ไป ผมคิดว่าเร็ว ๆ นี้บริษัทจิ่งช่างร้อนแรงมากนัก ถึงเพิ่งจะมานึกออก! ประธานจิ่งคงไม่ถือโทษที่ผมสะท้อนมุมมองกลับใช่หรือเปล่า?” เห่อฮวาฮุยมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม มือที่ถือถ้วยกาแฟสั่นเบา ๆ
“ไม่หรอก” เขาคิดอยากจะฟังคำพูด เขาเลยพูดอะไรไปนิดหน่อย
“ครั้งสุดท้ายที่คุณไปโรงงานผลิตภัณฑ์หยก คุณจำกลิ่นไวน์ได้ใช่หรือเปล่า? ทางผมเองไม่ได้ใส่ไวน์ลงไปแน่ ๆ แต่ก่อนที่คุณจะไป อันจวิ๋นเซวียนได้ไปที่นั่น อีกทั้งยังเอ่ยคำพูดว่าอยากจะเปลี่ยนโรงงานผลิตภัณฑ์หยกพวกนี้ให้กลายเป็นโรงงานกลั่นไวน์องุ่น คุณคิดว่ายังไง ทำเลที่ตั้งดีเสียขนาดนี้ แต่ผมกลับไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับการผลิตไวน์เลยสักนิดเดียว ซึ่งในส่วนนี้คุณน่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญที่สุดแล้ว!” เห่อฮวาฮุยยังคงจิบกาแฟต่อหลังจากพูดจบ
อันโหรวรู้สึกว่าชื่อนี้ค่อนข้างคุ้นหูมากนัก หลังจากคิดอยู่สักพักก็จำได้ว่าเป็นใคร
อุตสาหกรรมไวน์ของอันจวิ๋นเซวียนและอุตสาหกรรมไวน์ของบริษัทจิ่งถือว่าเป็นคู่แข่งทางด้านการตลาดกันเสมอ หากอันจวิ๋นเซวียนและโอวหยางลี่ร่วมมือกันในครั้งนี้ แน่นอนว่าอาจจะปราบบริษัทจิ่งได้ เพราะนี่ถือเป็นการรวมตัวของสองบริษัท สถานการณ์นี้มองในแง่ดีไม่ได้จริง ๆ
