เพียงแต่คำพูดพวกนี้ล้วนมาจากใจจริง เพราะเขาก็ถือว่าเป็นคนดีจริง ๆ นั่นแหละ!
“ถ้าหากมีเรื่องอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะ” จิ่งเป่ยเฉินเดินมานั่งลงตรงข้ามกับเขา แต่สายตากลับมองไปที่อันโหรวและพูดขึ้นว่า “มานี่”
เขาคงไม่คิดจะทำอะไรใช่ไหม ทำไมการประชุมพวกนี้ถึงต้องให้เธออยู่ด้วย?
หรือคิดจะแสดงความรักต่อกันอย่างนั้นเหรอ?
เอาเถอะ เธอจะยอมหลับหูหลับตาทำไปก่อนก็ได้
อันโหรวนั่งลงข้าง ๆ เขา ทันทีที่นั่งลงก็ถูกมือของจิ่งเป่ยเฉินโอบมาที่เอวของเธอเสียแล้ว มันช่างแสดงความรักต่อกันดีจริง ๆ
“ประธานจิ่งทำแบบนี้ไม่ถูกนะ เห็นได้ชัดว่าผมไม่มีผู้หญิงสวยอยู่ในอ้อมแขนแบบนี้ ถ้าคุณคิดจะทำแบบนี้กับผมก็เท่ากับว่าคุณพูดคุยอย่างมีความสุขคนเดียวสิ” เห่อฮวาฮุยมองไปที่เขา ก่อนจะส่ายหน้าไปมา
จิ่งเป่ยเฉินเองก็ส่ายหน้าเบา ๆ เช่นกัน “ถ้าทนไม่ได้ก็ออกไปเลี้ยวซ้ายเลยครับ”
“อย่าทำแบบนี้สิ!” เห่อฮวาฮุยยิ้มออกมา ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกาแฟบนโต๊ะขึ้นมาจิบอย่างช้า ๆ
อันโหรวมองดูท่าทีของเขา ก่อนจะหันมามองคนที่อยู่ข้าง ๆ เขาคนนี้ดูไม่รีบร้อนอะไรเลย เธอเองก็ควรไม่รีบร้อนบ้างเช่นกัน
แต่ว่าตัวเธอเองก็อยากจะรู้จริง ๆ ว่าเห่อฮวาฮุยมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่
