“ไม่หนาวสักหน่อย!” ถือว่าหนาว ตอนนี้บนมือทั้งสองมีอีกมือหนึ่งมากุมไว้ก็ไม่รู้สึกหนาวแล้ว
แต่มือของจิ่งเป่ยเฉินยังคงไม่ยอมปล่อยออก อันโหรวเองก็ไม่ได้ใส่ใจและยังคงนอนท่าเดิมไปจนถึงบ้าน
วันที่สอง เมื่อพนักงานมาทำงานที่บริษัทจิ่งก็พบว่าประตูหน้าทางเข้าของบริษัทมีสุนัขพันธุ์ฮัสกี้กำลังจ้องมองและกระโดดโลดเต้นไปมาอยู่
พนักงานต่างทยอยกันเข้ามามุงดูข่าวที่รายงานเมื่อวาน คำพูดที่เกี่ยวกับสุนัขที่ดีไม่ขวางทางนั้นเป็นที่ดึงดูดสายตาผู้คนเป็นอย่างมาก
เรื่องนี้กลายเป็นข่าวใหญ่ดังไปถึงหูของโอวหยางลี่ เขาโกรธมากจนเขวี้ยงเอกสารที่อยู่บนโต๊ะลงบนพื้น
“จิ่งเป่ยเฉิน นายรังแกกันเกินไปแล้ว!”
เลขาที่ก้มตัวลงเพื่อเก็บเอกสารสะดุ้งตกใจเสียงของโอวหยางลี่ เธอจึงรีบคว้าเอกสารนั้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
นับตั้งแต่วันนี้ตระกูลจิ่งกับโอวหยางกรุ๊ปต้องพิจารณากันใหม่อีกครั้ง ตระกูลจิ่งเป็นองค์กรหุ้นชั้นนำในเมือง A ตระกูลจิ่งเชี่ยวชาญด้านอุตสาหกรรมศิลปะด้านเครื่องหยก แหล่งลูกค้าจำนวนมาก รวมถึงกระแสเงินทุนที่เข้ามาต่างก็ต้องพึ่งพาตระกูลจิ่ง
ส่วนโอวหยางกรุ๊ปเป็นผู้นำหลักในพื้นที่หยก เมื่อเทียบกับตระกูลอันเมื่อห้าปีก่อนที่พัฒนาไปอย่างมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะทำลายโอวหยางกรุ๊ปได้หมดในคราเดียว
