“อย่าขยับนะ! อ้าก…..” เธอร้องโวยวายขึ้นมาทันที แก้วในมือนั้นก็เอียงไปทางจิ่งเป่ยเฉิน
กาแฟหกไปที่ตัวของเขาอย่างจัง เลอะไปบนเสื้อผ้าของเขา
“จิ่งเป่ยเฉิน! ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเล่น” เธอวางแก้วกาแฟที่เหลือกาแฟอยู่เพียงเล็กน้อยนั้นลง
จิ่งเป่ยเฉินก้มลงมองไปที่คราบกาแฟที่หกใส่บนตัวเอง ก่อนจะมองไปที่หน้าอกของเธอ คราบจุดกาแฟเลอะบนเสื้อเชิ้ตสีขาว เขายื่นมือไปเช็ด “ในเมื่อเปื้อนแล้ว…….”
“หยุด!” เธอจ้องมองไปที่เขา เขาตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้!
“เธออยาก……” จิ่งเป่ยเฉินกุมมือของเธอมาที่กระดุมเสื้อสูทของเขา และเขาก็เอื้อมมือไปที่กระดุมเสื้อของเธออย่างรวดเร็ว
อันโหรวมองมือของเธอ ก่อนจะดึงมือกลับมาเหมือนว่าถูกขโมยไป “ในห้องรับรองมีเสื้อผ้าของฉันไหม?”
“มี”
“จิ่งเป่ยเฉิน หยุดนะ!”
จิ่งเป่ยเฉินไม่ได้ฟังคำพูดของเธอเลยแม้แต่น้อย
“……”
เดิมทีเธอแค่จะเข้ามาเสิร์ฟกาแฟ แต่ทำไมกลับพาตัวเองเข้ามาติดกับได้กันนะ?
จิ่งเป่ยเฉินกอดเธอให้ลุกขึ้น เธอพูดสาปแช่งขึ้นมา “ฉันจะไม่เข้ามาเสิร์ฟกาแฟให้นายอีก!”
“เสิร์ฟชาแทนก็ได้นะ” จิ่งเป่ยเฉินกระซิบไปที่หูของเธอ
“นาย……” ฝีมือของเธอยังอ่อนหัดนัก ไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของจิ่งเป่ยเฉินได้เลย
“จิ่งเป่ยเฉิน! ฉันจะไม่เข้ามาในห้องทำงานของนายอีกแล้ว!” เธอตะโกน
