เหอเหมียวค่อย ๆ หมดสติไป กว่าเธอจะฟื้นได้สติก็เป็นช่วงเวลาดึกแล้ว เธอรู้สึกว่ามีคนอยู่ข้าง ๆ เธอ แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะลืมตาขึ้นมา
“คุณหมอคะ ทำไมยังไม่ฟื้นอีก? เป็นอย่างนี้ต่อไปหลานของฉันจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” น้ำเสียงที่ดูกังวลของเฉาลี่เฟยดังขึ้น
หลาน? หรือว่าโรงพยาบาลไม่ได้ตรวจเช็กร่างกายให้กับเธอ?
แย่เสียจริง ๆ!
“อืม….” เธอสะลึมสะลือ ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความงุนงง
เมื่อเฉาลี่เฟยเห็นเธอฟื้นขึ้นมาก็ยิ้มออกมาทันที “หิวหรือเปล่า? แม่ตุ๋นซุปไก่ไว้ให้ ลุกขึ้นมาดื่มก่อนสิ”
เฉาลี่เฟยช่วยพยุงตัวเธอขึ้นมา ก่อนจะให้ดื่มซุปไก่จนหมดชาม คุณหมอที่เห็นเธอฟื้นขึ้นมาก็เดินออกไปอย่างหมดห่วง
สีหน้าของเฉาลี่เฟยเริ่มเปลี่ยนไป คนที่พาเธอมาส่งโรงพยาบาลไปแล้ว เธอจะไปหาเขาที่ไหน?
“เขามาแล้วก็เพิ่งจะออกไปเอง! หมอบอกว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว ลูกก็เหมือนกัน แต่หลังจากนี้ต้องระวังให้มากขึ้นนะ ไม่ต้องห่วงเรื่องเหลียวเว่ย แม่จะจัดการแทนเอง” เฉาลี่เฟยเอื้อมมือมาลูบท้องของเธอด้วยความเมตตา
“ลูกน้อยในท้องไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหมคะ? คุณแม่ไม่ได้หลอกฉันจริง ๆ นะ เมื่อเช้าพี่เขาถีบเข้ามาที่ท้องของฉันเต็ม ๆ เลย!” เหอเหมียวโต้กลับขึ้นมาทันที เธอคิดว่าตัวเองท้องจริง ๆ
ถือว่าเป็นโชคช่วยไว้หรือเปล่า!
เป็นเพราะพระเจ้าช่วยเธอไว้แน่ ๆ
