เขามีหน้ามีตาขนาดไหนในบริษัทจิ่ง ถ้าหากข่าวนี้ไม่รู้ เขาก็ไม่ใช่คนของบริษัทจิ่งแล้ว!
“ฉีเซิงเทียน ขนาดนายยังไม่รู้เหรอ?” หมินลี่ตะโกนเสียงดัง “พี่เฉิน พี่ไม่ไว้หน้าพี่น้องกันบ้างเลยเหรอ!”
แม้ว่าจิ่งเป่ยเฉินจะปิดหูของอันโหรวอย่างรวดเร็ว แต่เธอก็ยังคงได้ยินเสียงที่ตะโกนออกมาอย่างชัดเจนอยู่ดี ก็เสียงของหมินลี่ดังขนาดนั้น ต่อไปใครจะมาอยู่กับเขาได้กันนะ?
“พวกนายน่าจะรู้ก่อนคนอื่น ๆ ไม่ใช่เหรอ แบบนี้จะไม่ไว้หน้าได้ยังไง?” มือของจิ่งเป่ยเฉินยังคงปิดอยู่ที่หูของอันโหรวโดยไม่คิดจะปล่อยออก เพราะกลัวว่าเสียงของหมินลี่จะดังขึ้นอีกครั้ง พอถึงตอนนั้นหูของอันโหรวอาจจะรับไว้ไม่ไหว
“นายเบาเสียงลงหน่อย” ถังซั่วขมวดคิ้วขึ้น ก่อนจะเอ่ยเสียงของเขาออกมาอย่างแผ่วเบาราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านมา
หมินลี่ปิดปากเงียบลงทันที ทำเพียงมองดูพวกเขาโดยไม่แม้แต่จะส่งเสียงอะไร ก่อนจะพูดเบา ๆ ไปว่า “พี่เฉิน พวกพี่แต่งงานกันตั้งแต่ตอนไหน?”
