“ไปให้พ้น! ฉันเห็นเธอแล้วรำคาญชะมัด” โอวหยางลี่ผลักเธอล้มลงกับพื้นอย่างกะทันหัน
“โอ๊ย!” เดิมทีร่างกายของเธอที่ไม่ได้รับการพักผ่อน ร่างกายของเธออ่อนแรงและไม่มีเรี่ยวแรงมากนัก เมื่อถูกเขาผลักล้มลงจึงไม่มีแรงที่จะต้านทานได้เลย
ทำได้เพียงมองดูเขาเดินจากไป เงาด้านหลังของเขายังคงดูหล่อเหลา เพียงแค่เมื่อคืนไม่ได้นอน ดูแล้วคงแทบไม่ได้พักผ่อน เขาจึงเดินโซซัดโซเซออกไป
นี่คือคนที่เธอชอบมานานแสนนาน!
แต่เขากลับทิ้งเธอไป และจะหย่ากับเธอ!
เธอค่อย ๆ พยุงตัวเองขึ้นมาอย่างช้า ๆ ก่อนจะหยิบใบหย่านั้นขึ้นมาฉีกโดยไม่สนใจความเจ็บปวดที่มือ แต่เรี่ยวแรงของเธอนั้นน้อยเกินไป
เธอวางมันไว้บนโต๊ะและใช้ปากกัดกระดาษและค่อย ๆ ฉีกมัน เธอจะไม่หย่า! ไม่มีวัน!
วันรุ่งขึ้น ณ สวนซิว
อันโหรวมองไปที่หยางหยางและจิ่งเป่ยเฉินที่เหงื่อท่วมตัวแต่ดูดีเอาการ พวกเขาตื่นนอนตอนหกโมงเช้า เมื่อวานจิ่งเป่ยเฉินตอบรับหยางหยางว่าจะมาฝึกเป็นเพื่อนเขา
แต่ว่าเมื่อดูมาถึงตอนนี้ คนที่ฝึกฝนก็มีเพียงหยางหยางคนเดียว จิ่งเป่ยเฉินดูแล้วเหมือนจะเป็นโค้ชฝึกซ้อมให้มากกว่า
“พี่ชาย เช็ดเหงื่อหน่อย” หน่วนหน่วนหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาก่อนจะยื่นไปให้พี่ชายที่ตอนนี้หน้าของเขาแดงก่ำ พลางเหลือบไปมองจิ่งเป่ยเฉิน “พ่อจ๋าป่วยอยู่ก็ต้องพักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ”
“เด็กดี” เขาลูบไปที่ผมของเธอ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ อันโหรว
