เธอเอื้อมมือไปคว้าถ้วยชาในมือเขา ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะ ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอก้มไปที่หน้าของเขา ที่แท้เธอเลื่อนหน้าลงไปใกล้หน้าของเขาเพื่อจูบ “จูบที่รักจะไม่โกรธใช่ไหม? พวกชาวเน็ต! พวกเขาก็แค่ดูอย่างตื่นเต้น แบบนี้นายว่ามันไม่คุ้มค่าหรอก ใช่ไหม?”
มือทั้งสองกอดไปที่เอวของเธอ ตอนนี้เธอนั่งลงบนตักของเขา และตัวเธอก็แนบชิดกับเขา ท่าทางของทั้งสองคนนั้นดูคลุมเครือเป็นอย่างมาก
“สามีขา ประธานจิ่ง บิ๊กบอส ที่รัก….” เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเขาดูไม่อยากกินเลยแม้แต่น้อย
“เลิกเล่นสักที!” เขาหลับตาลง ก่อนจะลืมตาและมองมาที่เธอ เขาค่อย ๆ คลายทุกข์ออก มือทั้งซ้ายขวาโอบไปที่หลังของเธอ “โหรวโหรว”
เธอพยักหน้าตอบรับอย่างเบา ๆ เขาที่บาดเจ็บมาเมื่อคืน เรื่องนี้เขาไม่เกี่ยวข้อง ตอนนี้ที่เธอสบายดีก็เป็นเพราะเขา เธอไม่อยากให้เขาโทษตัวเอง
“เป็นนายที่คอยปกป้องฉัน ฉัน……” เธอยังไม่ทันพูดจบ โทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น
“พูดต่อสิ” เขาไม่ได้สนใจที่จะรับสาย
“พูดอะไรเล่า!” เธอขยับตัวเล็กน้อย “นายรับโทรศัพท์ก่อนเถอะ ไม่แน่อาจจะเป็นเรื่องสำคัญก็ได้”
เมื่อก่อนที่พ่อของเธออยู่ในห้องหนังสือ รับโทรศัพท์ทีไรก็มักจะเป็นเรื่องสำคัญทั้งนั้น จิ่งเป่ยเฉินก็ไม่มีข้อยกเว้น
เขากอดเธอไว้อย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ
“คุณชายครับ คุณท่านกับคุณนายมาแล้ว” เสียงพ่อบ้านดังมาจากปลายสาย
