“นายนี่ดูท่าทางมีความสุขมากเลยนะ” แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้น เธอหยิบไข่ต้มที่เพิ่งปอกเปลือกมาป้อนให้เขา หมาป่าตรงหน้ากัดไปหนึ่งคำ
“มือของฉันไม่ได้เป็นอะไรแล้ว อีกไม่นานก็สามารถกลับมาใช้งานได้ปกติ ไม่ต้องห่วง”
“ใครเป็นห่วงนายกัน!” เธอเหลือบมองเขาและกินอาหารเช้าต่อ
เธอเป็นห่วงตระกูลอัน เมื่อก่อนตระกูลอันมีประวัติที่ไม่ดีอาจจะถูกหยิบยกขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะเป็นห่วงมือของเขาด้วยก็ตาม
ผู้หญิงมักจะปากไม่ตรงกับใจ เธอต้องเป็นห่วงเขาอยู่แล้ว
จิ่งเป่ยเฉินมองเธอโดยไม่ได้กินข้าวและก็ไม่รู้สึกหิว เธอดูน่าอร่อยกว่า สวยกว่า อยากกินเธอต้องทำยังไง?
ทั้งสองคนเดินทางออกจากโรงแรมเพื่อกลับบ้าน หยางหยางและหน่วนหน่วนเดินออกมาจากประตู คนรับใช้ที่อยู่ด้านหลังก็คอยเตือนเด็ก ๆ ทั้งสองคนให้ระมัดระวัง เพราะอาจจะหกล้มเอาได้
อันโหรวเห็นลูก ๆ ทั้งสองคนเดินออกมาข้างนอกที่อากาศค่อนข้างหนาวเย็น ใครจะมีเวลามากเหมือนจิ่งเป่ยเฉิน เธอรีบลงจากรถทันที
“หยางหยาง หน่วนหน่วน เดินเข้ามาข้างใน” ภายในบ้านมีเครื่องทำความร้อน ใส่เสื้อตัวเดียวยังจะกล้าเดินออกไปข้างนอก
เธอมองคนรับใช้ที่หยิบเสื้อมาใส่ให้หน่วนหน่วนและหยางหยาง เธอเองก็ยังรู้สึกเป็นห่วงจึงได้รีบเดินเข้าไป
“แม่จ๋า!” เสียงของลูก ๆ ดังขึ้น
“ไงคะ เข้ามาข้างในก่อน” เธอยกมือและพูดขึ้น ก่อนจะมองจิ่งเป่ยเฉินที่หน้าตาบูดบึ้งขึ้นมาทันที
