“แม่จ๋าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” หยางหยางมองเธออย่างเป็นกังวล เมื่อคืนนอนหลับไปก่อน วันนี้ตอนเช้าจึงเพิ่งเห็นข่าว
“แม่จ๋าไม่เป็นอะไร แต่พ่อมีเรื่องนิดหน่อย” เธอย่อตัวลง สายตาเหลือบมองจิ่งเป่ยเฉินที่เดินเข้ามา “รีบไปปลอบพ่อจ๋าเร็ว”
เมื่อหน่วนหน่วนได้ยินอย่างนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปมองจิ่งเป่ยเฉิน ดวงตากลมโตมองไปที่ตัวของเขาเมื่อเห็นมือที่พันผ้าเอาไว้ก็ตื่นตระหนกขึ้นมา “พ่อจ๋า เป่า เป่า ๆ แล้วจะไม่เจ็บนะคะ!”
จิ่งเป่ยเฉินย่อตัวลง ใบหน้าที่บึ้งตึงกลับเผยรอยยิ้มขึ้นมา ยื่นมือที่มีผ้าพันแผลไปตรงหน้าเธอ
“ฟู่ ฟู่ ….” หน่วนหน่วนเป่าลมอย่างตั้งใจ ก่อนจะเงยหน้ามองเขาอย่างสั่นสะท้าน “พ่อจ๋าครั้งหน้าต้องระวังนะ!”
