“ขอโทษนะวันนี้พูดเรื่องไร้สาระมามากเกินไป บอกตามตรงเรื่องไร้สาระของเธอเก็บไว้พูดพรุ่งนี้เถอะ!” เธอพูดทิ้งท้ายก่อนจะมองด้วยสายตาที่เย็นชาและเดินออกไป
ฉีเซิงเทียนยกนิ้วโป้งขึ้นให้เธอ ก่อนจะเดินตามหลังเธอออกไป “พี่สะใภ้ พี่ทำแบบนี้โคตรเหมือนพี่เฉินเลย!”
“ใครอยากจะเป็นอันธพาลเหมือนเขากัน?” เธอส่งมีดปอกผลไม้ในมือของเธอให้กับเขา “หาคนเข้าไปทำแผลให้เธอ ขอแค่ไม่ตายก็พอ! อย่าไปใจดีกับเธอมาก!”
“ไม่ต้องห่วง!” ไม่ทำให้เธอตายเป็นเพราะฟ้าที่เมตตาเธอ ยังต้องดีกับเธออีกเหรอ?
ฟ้าฝนไม่ได้สาดฝนเลือดเยอะขนาดนั้นหรอก!
เมื่ออันโหรวกลับมาถึงห้องก็เดินย่องเข้ามาอย่างเบา ๆ กลัวว่าจะทำให้จิ่งเป่ยเฉินตื่น โชคดีที่เขากินยาไปเลยหลับสนิท
เธอเข้าไปอาบน้ำ ก่อนจะกลับมานอนลงข้างตัวเขาบนเตียง ภายในห้องที่มืดสนิท ไม่ได้เปิดไฟ แต่กลับเหมือนว่าเธอสามารถมองเห็นคิ้วและดวงตาของเขาได้อย่างชัดเจน ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเข้ามาในใจเธอ
เรื่องคืนนี้เธอไม่เคยนึกถึงมาก่อนเลยว่าเธอจะเป็นคนที่โหดขนาดนี้ แต่เมื่อเห็นมือที่บาดเจ็บของเขา ภายในใจก็รู้สึกว่าไม่สามารถทนเห็นเธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้ เพราะงั้นถึงได้บ้าคลั่งขึ้นมาแบบนั้น เธอที่ถือมีดแบบนั้นครั้งแรกต้องใช้พละกำลังอย่างสุดแรง
พรุ่งนี้ถ้าเขารู้จะเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันนะ?
ซวยแล้ว เธอลืมเตือนฉีเซิงเทียนว่าเขาควรเป็นคนลงมือทำ ไม่ใช่เธอที่ทำ!
ผิดแผนจริง ๆ
