คิดวนไปวนมาแบบนี้จนผล็อยหลับไป เธอหลับจนรุ่งสาง ทันทีที่เธอตื่นขึ้นมาสายตาของคนข้างกายก็กำลังจ้องมองมาที่เธอ
“นายทำอะไร?” เธอลูบหน้าตัวเองที่ไม่มีอาการบวมน้ำและไม่มีสิวขึ้นที่ใบหน้า หรือว่าเป็นแค่ฝันไป? ความจริงแล้วตอนนี้ใบหน้าเธอยังคงบวมใหญ่อยู่?
“มองเธอไง” มือขวาของเขาที่ได้รับบาดเจ็บนั้นเอื้อมมาโอบเอวเธออย่างแนบชิด “ตื่นขึ้นมาแล้วได้มองหน้าเธอ ช่างดีเหลือเกิน” จุ๊บ!
บิ๊กบอส มีใครบอกคุณบอกหรือเปล่าว่าอย่ามาปลุกอารมณ์แบบนี้? โดยเฉพาะในตอนเช้า ๆ!!
“เหอะเหอะ เมื่อคืนพวกเราไม่ได้กลับบ้าน หนำซ้ำยังลืมบอกหยางหยางกับหน่วนหน่วนอีก พวกเขาต้องเป็นห่วงแน่ ๆ ตอนนี้นายยังไม่ยอมลุกขึ้นอีกเหรอ?” เมื่อคืนเธอลืมบอกพวกเขาไปเสียสนิท
มือของเขายังไม่ยอมปล่อยเธอ ก่อนจะพักพิงไปตรงระหว่างคอของเธอ “ถ้าหากหลินจือเซี๋ยวไม่ได้ทำเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ เธอก็ควรพิมพ์รายงานการลาออกของเธอได้เลย”
ทำไมเธอถึงได้ลืมหลินจือเซี๋ยวไปเลยเนี่ย เธอขยับตัวเล็กน้อย ถึงแม้ว่าหลินจือเซี๋ยวจะไม่รู้เรื่องนี้ แต่เมื่อคืนคนก็เยอะมาก ลูกน้องของจิ่งเป่ยเฉินก็ไม่ใช่พวกกินหญ้า อย่างน้อยก็ต้องแจ้งเรื่องนี้ไปให้ทางครอบครัวรับทราบแล้วแน่ ๆ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งฉีเซิงเทียนที่อยู่ที่นี่ ดูแล้วเขายังน่าเชื่อถือมากกว่าเสียอีก
