อันโหรวยืนอยู่สักพักและมองดูเขาเพียงสองสามนาที เมื่อไม่เห็นว่าเขาจะขยับเขยื้อนไปไหน จึงเดินเข้าไปในห้องน้ำ ผู้ชายนี่ดูไม่คุ้นชินเอาเสียเลย โดยเฉพาะจิ่งเป่ยเฉิน!
เขาฟังรู้เรื่องด้วย!
ทันทีที่เธอเดินไป จิ่งเป่ยเฉินก็ลืมตาขึ้นและก็เห็นแต่เพียงด้านหลังของเธอ ผู้หญิงคนนี้จิตใจช่างโหดร้ายเสียจริง ๆ
รอเธอออกมาจากห้องน้ำ หลังจากที่เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก็ยังพบว่าเขานั้นยังอยู่ในท่าเดิมไม่เปลี่ยนแปลง “จิ่งเป่ยเฉิน นี่นายคงวางแผนให้ตัวเองกลายเป็นมัมมี่ใช่ไหม? เอางี้ไหม ให้ฉันเอาอวัยวะภายในของนายออกมาเลยดีหรือเปล่า? หลังจากนี้จะได้เอาผ้าพันแผลมาพันรอบตัวไปเลย”
ขนตาที่เป็นแพรยาวของเขากะพริบไปมาหลายครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ “โหรวโหรว……….”
“น้ำเสียงที่ใช้ออดอ้อนไม่ได้ผลหรอกนะ รีบลุกขึ้นนั่งและใส่เสื้อผ้าซะ” เธอยกเสื้อที่อยู่ในมือของเธอขึ้น “นายห้ามขยับ ถ้าขยับ ฉันจะออกไปและให้ฉีเซิงเทียนมาช่วยนายใส่เสื้อแทน คิดดี ๆ เอาละกัน”
เขาไม่ได้รังเกียจอะไร อีกอย่างพวกเขาก็ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ชาย อย่างไรก็เป็นพี่น้อง ไม่แน่ว่าเมื่อชาติที่แล้วอาจจะเคยพบเจอกันมาก่อนก็ได้
กลายเป็นว่าเขาเล่นกับโหรวโหรวของเขาไม่ได้ ถ้าหากขอให้ฉีเซิงเทียนมาช่วยเขาแต่งตัวป่านนี้ก็คงเสร็จและออกไปนานแล้ว
แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ!
