“ฉันกำลังคิดว่าจะทำยังไงให้มือนายไม่โดนน้ำ” เธอมองไปรอบ ๆ อ่างอาบน้ำ ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูมา “ยื่นมือมาแล้วพันเอาไว้ มือจะได้ไม่โดนน้ำ”
จิ่งเป่ยเฉินยื่นมือออกมาและจ้องไปที่ท่าทางที่อ่อนโยนของเธอ คำพูดที่เธอพูดก่อนหน้านี้ที่ดูโกรธจัด ช่างแตกต่างกับตอนนี้ที่ดูอ่อนโยนจนดูเหมือนไม่ใช่เธอ
“เข้าไปได้แล้ว! รีบอาบง่าย ๆ คงไม่หวังให้ฉันช่วยอาบตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างสะอาดหรอกนะ” เธอคงไม่ทำแบบนั้นแน่ การช่วยหยางหยางและหน่วนหน่วนอาบน้ำเป็นเรื่องปกติ แต่ตอนนี้หยางหยางเองก็ไม่ต้องการให้เธอช่วยอาบแล้ว
เด็กเล็กกับผู้ใหญ่ไม่เหมือนกัน อาบน้ำกับเขามันดูแปลกเกินไป
“ทำไมไม่เริ่มอาบจากหัวลงไปให้สะอาดก่อน?” บนตัวยังมีกลิ่นเลือด ดูไม่สบายตัวเท่าไร เขาไม่เคยให้สวัสดิการแบบนี้มาก่อน และไม่เคยเพลิดเพลิน แต่จู่ ๆ กลับบอกสวัสดิการนั้นยกเลิกไปแล้ว
“จิ่งเป่ยเฉินนายพูดไม่รู้เรื่องหรือยังไง ถ้ายังพูดอีกประโยคละก็ ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้เลย!” หากไม่ใช่เพราะมือที่บาดเจ็บของเขา เวลานี้เธอคงผลักเขาลงอ่างไปโดยไม่สนใจไยดีแน่ ๆ
จิ่งเป่ยเฉินหมดหนทางจึงยกขาเข้าไปในอ่างอาบน้ำ
อันโหรวอาบน้ำให้เขาอย่างง่าย ๆ เอาน้ำขึ้นมาลูบให้ตัวเขาเปียก จากนั้นก็ใช้ครีมอาบน้ำถูที่ตัวก่อนจะล้างทำความสะอาดอย่างสะอาด ก่อนจะดึงเขาลุกขึ้นมาเช็ดตัว จากนั้นเดินไปที่เตียงนอนก่อนจะดึงผ้าห่มออกมา “นอน!”
