จิ่งเป่ยเฉินเองก็เริ่มง่วง แต่มือกลับไม่ได้ปล่อยออกจากเธอ ดึงมือเธอให้มานอนด้วยบนเตียง
“ก่อนที่นายจะนอนช่วยปล่อยมือฉันก่อนจะได้ไหม? ฉันขอไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยมานอนเป็นเพื่อนนายโอเคไหม?” จิ่งเป่ยเฉินหลับตาลงดูเหมือนจะได้ยินในสิ่งที่เธอพูดจึงค่อย ๆ คลายมือออก
ในที่สุดเธอก็หลุดพ้นจากเขา เธอรีบเดินตรงไปห้องอาบน้ำทันที เธอส่องกระจกมองดูใบหน้าของตัวเองที่ตอนนี้แทบจะดูไม่ได้!
พรุ่งนี้คงอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอไม่หวังว่าจะได้ใบหน้าแบบนี้ ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรบางอย่างได้
เธอรีบเดินออกจากห้องน้ำและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหาข่าวในอินเทอร์เน็ต ในนั้นมีข่าวที่เกี่ยวข้องและเป็นที่พูดถึงอยู่มากมาย อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นถูกอัปโหลดลงในชั่วพริบตา
《ข่าวใหญ่! ลูกสาวตระกูลอันที่หายสาบสูญไปเมื่อห้าปีที่แท้ก็เป็นเลขาของจิ่งเป่ยเฉิน!”
《ลูกสาวทายาทหนึ่งเดียวเครื่องหยกตระกูลอันปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่เมือง A ตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงของประธานจิ่ง ตระกูลจิ่งจะยอมรับตระกูลอันหรือไม่?》
มีข่าวที่คล้ายกันเผยแพร่ออกไปอย่างไม่รู้จบ พร้อมมีรูปเมื่อคืนของเธอพร้อมแนบรูปเธอเมื่อตอนอายุยี่สิบปีอีก ใบหน้าที่ซีดเซียวเลอะคราบไวน์กับภาพสวย ๆ สมัยก่อนนั้นมันดูต่างกันมากนะ แต่หากล้างเครื่องสำอางออก ความจริงแล้วก็ไม่ได้ต่างอะไรกันมากมาย
