เธอไม่ได้ตั้งใจจะดูความคิดเห็นของชาวเน็ต แต่เว่ยป๋อถูกออกแบบมาให้แบบนี้ เธอเห็นคนแสดงความคิดเห็นต่อว่าเธออย่างดุเดือด ผลิตสินค้าปลอม หลอกลวงผู้บริโภคแล้วยังจะกล้าออกมาอีก ใบหน้าก็คงจะปลอมเหมือนกันแน่ ๆ
คนแสดงความคิดเห็นแบบนี้เยอะมาก เรื่องตระกูลอันในเมือง A ปีนั้นมีขึ้น ๆ ลง ๆ ทุกคนต่างรู้ดีและต่างก็ตราหน้าว่าตระกูลอันนั้นทำธุรกิจสีดำ จนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
เธอไม่ได้กังวลที่ถูกรุมด่า สถานการณ์แบบนี้ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน เธอแค่เป็นกังวลเรื่องหน่วนหน่วนกับหยางหยางที่จะถูกคนอื่นดูหมิ่นและดูถูก
เธอไม่ได้สนใจดูเรื่องไร้สาระพวกนี้ต่อ ก่อนจะเดินไปนอนด้านข้างจิ่งเป่ยเฉินพลางเหลือบไปเห็นว่าผ้าขนหนูยังพันมือของเขาอยู่ เมื่อกี้ที่อาบน้ำเสร็จเธอลืมแกะออกให้เขา
เธอค่อย ๆ แกะผ้าขนหนูนั้นออกอย่างเบามือและมองไปที่ผ้าพันแผลบนมือของเขา ร่องรอยแห่งความเกลียดชังปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ ยิ่งทำให้เธอนั้นรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้น
“จิ่งเป่ยเฉิน นายบ้าไปแล้ว!” เธอสบถด่าขึ้นมา แต่เขาก็ทำท่าราวกับไม่ได้ยินอยู่ดี
เธอเหลือบมองไปดูเวลา ตอนนี้มันยังเร็วอยู่ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เหลียวเว่ยไม่น่าจะถูกปล่อยไปง่าย ๆ หรอกใช่ไหม?
เธอวางมือของจิ่งเป่ยเฉินไว้ในผ้าห่ม ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป เสียงรองเท้าส้นสูงก็ค่อย ๆ ดังจนเงียบหายไปในที่สุด
