ภายในห้องของโรงแรม เหลียวเว่ยกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่เย็น ๆ ตรงหน้าของเธอนั้นมีโต๊ะที่มีร่องรอยไอเย็นอยู่หนึ่งโต๊ะ บนโต๊ะสีดำตรงนั้นมีรอยเว้านูนเป็นรอย ๆ ดูไม่สม่ำเสมอ ทั้งยังมีช่องโหว่ตรงมุมขวาด้านบน
ด้วยรูปร่างแบบนี้ เธอไม่แน่ใจว่านี่อาจจะเป็นกระสุนปืนก็ได้ ในเมือง A ต่างก็รู้ดีกันหมดว่าจิ่งเป่ยเฉินมีอำนาจทั้งด้านมืดและด้านสว่าง แต่ด้วยบริษัทจิ่งที่ยิ่งใหญ่เสียขนาดนั้น หลายครั้งต่อหลายครั้ง พวกเขาก็แทบจะลืมเกือบไปจนหมดแล้วว่าชายคนนั้นจิตใจโหดเหี้ยมมากแค่ไหน
ภายในห้องไม่มีแม้กระทั่งหน้าต่าง ไม่เพียงแค่นั้นที่ด้านบนศีรษะของเธอก็มีแสงไฟสว่างไสวกระจายไปทั่วห้อง บ่งบอกได้ว่าห้องนี้เป็นห้องที่มืดสนิทมากแค่ไหน ด้วยสภาพแวดล้อมต่างล้วนทำให้หัวใจของเธอเริ่มหวาดกลัวมากขึ้น เธอทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะโกรธหรือสิ้นหวังดี………
โอวหยางลี่ใจร้ายขนาดนี้เลยเหรอ ถึงได้ปล่อยไปง่าย ๆ แบบนี้ ไม่สนแม้กระทั่งตัวเธอ!
เธอชอบผู้ชายแบบนี้ไปได้ยังไงกัน?
ผู้ชายที่สามารถทอดทิ้งภรรยาของตัวเองได้ เธอเกลียดโอวหยางลี่มาก และเธอก็เกลียดอันโหรวมากขึ้นที่เล่นสนุกกับตัวเธอแบบนี้ ทุกครั้งเธอมักจะเปิดเผยใบหน้าที่ปลอมเปลือก หลอกล่อและหลบหนีด้วยใบหน้าที่น่าเกลียดแบบนั้นทุกครั้ง
ในคืนนั้นเธอมั่นใจว่าลากเธอตกลงไปในบ่อน้ำพุแล้ว แต่เธอก็สามารถรอดไปได้อย่างปลอดภัย
