ภายในห้องตอนนี้ที่มีแสงไฟสลัว ๆ เริ่มมืดลง ไม่ช้าก็เปลี่ยนเป็นแสงไฟสลัว ๆ แบบอบอุ่น หรือว่าพวกเขาคิดจะปล่อยเธอไปแล้ว?
เธอเริ่มมองอย่างตื่นเต้นและประหม่าที่ตรงหน้าประตู ที่นี่ไม่มีแม้แต่เครื่องทำความอุ่น ตัวเธอที่สวมชุดราตรีลุกขึ้นจากที่นั่ง ที่ที่ลำบากแบบนี้ทำให้ขาของเธอสั่นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ลดทอนอาการตื่นเต้นของเธอลงเลยแม้แต่น้อย
เมื่อประตูห้องถูกเปิดออกขึ้นก็เห็นฉีเซิงเทียนถือแอปเปิลเดินเข้ามาพร้อมกับมีดเล่มหนึ่ง พอเห็นเธอลุกขึ้นยืน เขาก็ยิ้มแบบไม่ปกปิด “คุณนายโอวหยาง เกรงใจเกินไปแล้ว ไม่ต้องยืนต้อนรับหรอก!”
เธอยืนขึ้นต้อนรับเขาที่ไหนกัน เธอแค่คิดจะยืนขึ้นเท่านั้นเอง เธอไม่คิดว่าเขาจะยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ ด้วยซ้ำ
“เมื่อไหร่พวกคุณจะปล่อยฉันไปสักที? ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ จะพาฉันไปหาจิ่งเป่ยเฉินก็ได้ ฉันจะได้ไปขอโทษเขาต่อหน้าเอง!” ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว อันโหรวคงไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่
แต่ทว่าจิ่งเป่ยเฉินนี่สิ ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมปล่อยเธอไป เธอเกือบลืมไปแล้วว่าคืนนี้เป็นอันโหรวที่พาเขาออกไป เธอไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าถ้าหากจิ่งเป่ยเฉินไม่ยอมไปละก็ พอถึงตอนนั้นเข้าจริง ๆ เธอจะทำยังไง
“ตอนนี้คุณไปได้แล้ว” อันโหรวเดินเข้ามาพร้อมกับเสื้อคลุมของจิ่งเป่ยเฉิน ภายในห้องนี้หนาวเย็นมากจริง ๆ ยังดีหน่อยที่ฉีเซิงเทียนเตือนเธอเมื่อครู่นี้
