ายโสดที่อยู่ตรงหน้าอย่างเกียจคร้าน ดวงตาของเขาหลับลงเล็กน้อยและเอ่ยออกมาว่า “คุณชื่อเซี่ยมู่เหรอ?”
“ผมแซ่เซว์”
“คุณนั่นเอง!” ฉีเซิงเทียนรีบเดินไปหยุดที่ด้านหน้าของเขา “คือเรื่องมันเป็นแบบนี้นะ แฟนกับผมทะเลาะกัน เวลาที่บ้านของเธอถามว่าเธอมีแฟนหรือเปล่า เธอมักจะตอบว่าไม่มีอยู่เสมอ เพราะงั้นก็เลยจัดนัดบอดให้กับเธอซะงั้น ตอนนี้พวกเราคืนดีกันได้แล้ว เพราะงั้นคุณกลับไปได้แล้ว!”
“แฟนของคุณคือ?”
“หลินจือเซี๋ยว!” เขาจับไหล่และพาเขาเดินยังไปรถของเซว์มู่ “ผู้หญิงแบบเธอ เวลาโกรธทีไรมักไม่ค่อยดี แค่ผมไม่ได้ซื้อดอกกุหลาบกลับบ้านแค่วันเดียว เธอก็โกรธทำเป็นเย็นชากับผมซะแล้ว ผมเห็นคุณเป็นคนที่ดีนะ เพราะงั้นอย่ามาเสียเวลากับผู้หญิงแบบนี้เลย! เธอไม่เหมาะกับคุณหรอกรู้ใช่ไหม?”
ครั้งนี้เขามีน้ำใจเป็นพิเศษ ถึงขั้นพาเขาไปส่งที่รถ “ต้องการให้ผมช่วยเปิดประตูรถไหม?”
เซว์มู่ยังคงงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดก็อดไม่ได้ที่จะเปิดประตูรถด้วยตัวเองและเข้าไปนั่งในรถ
เมื่อประตูรถปิดลงต่อหน้าฉีเซิงเทียน เขาก็หันกลับมาและเดินไปที่รถของตัวเอง ชายคนนั้นดูแล้วก็ไม่เลวจริง ๆ นั่นแหละ แต่เอาจริง ๆ แทบไม่ได้ฉลาดคิดเอาเสียเลย
“นั่น…..” เสียงของเซว์มู่เอ่ยขึ้นจากด้านหลัง
ฉีเซิงเทียนหันตัวกลับไปยิ้มให้เขา “มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
เซว์มู่เอนตัวพิงก่อนจะยื่นหน้าออกมาจากหน้าต่างรถ “เธอมาที่นี่แล้วหรือเปล่า?
