ผมไปหาเธอได้ไหม? การได้รู้จักเพื่อนอีกหนึ่งคนก็ไม่เลวเท่าไร”
“ไม่ได้! ผมแค่มาบอกคุณเท่านั้น” เขาเองไม่คิดอยากจะตอบอะไรมากมาย
“อ๋อ” เซว์มู่หดศีรษะเข้าไปในรถก่อนที่จะขับรถออกไป
ทันทีที่เขาเห็นรถขับผ่านออกไป ฉีเซิงเทียนก็เดินมุ่งเป้าไปหาหลินจือเซี๋ยวที่นั่งจิบน้ำชาอย่างสบายใจอยู่ด้านในอย่างไม่รีบร้อน
เขานั่งที่โต๊ะด้านข้างเธอ พร้อมเรียกบริกรให้มารับออร์เดอร์
หลินจือเซี๋ยวได้ยินเสียงของเขาก็รีบหันไปมองทันที “ผู้จัดการฉี คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
คงไม่ได้มาดูเธอนัดบอดหรอกใช่ไหม? งานอดิเรกคนนี้นี่มันยังไงกัน?
“กินข้าว” เขาพลิกเมนูอาหารพร้อมชี้ไปบนเมนู “เอาอันนี้ อันนี้ แล้วก็อันนี้…….”
เมื่อหลินจือเซี๋ยวได้ยินเขาสั่งอาหารเยอะแบบนั้นก็มองดูเขาที่มาคนเดียว ก่อนจะขมวดคิ้วขึ้นและก้มหน้าลงอย่างอ่อนแรง
ทำไมเขายังไม่มาอีกกัน ไม่ใช่บอกว่าเขาเพอร์เฟกต์อย่างนั้นเหรอ? เพอร์เฟกต์แล้วทำไมถึงได้มาสายแบบนี้?
เธอเงยหน้าขึ้น ฉีเซิงเทียนนั่งอยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ ทั่วทั้งโต๊ะก็เต็มไปด้วยอาหารมื้อใหญ่ เล่นซะเธอหิวไม่ใช่น้อย!
“คุณผู้หญิง ตอนนี้อยากจะสั่งอาหารแล้วหรือยังครับ?” บริกรที่อยู่ด้านข้างคนหนึ่งเดินเข้ามาถามอย่างสุภาพ
“สั่ง……เหรอ?” คนที่เธอรออยู่ยังไม่มาสักทีนี่สิ!
หรือว่าเธอควรสั่งอาหารก่อน พอหลังจากที่คนนั้นมาถึงจะได้กินได้ทันทีเลย?
ความคิดเยี่ยมไปเลย!
ตาเธอเป็นประกายขึ้นมา “สั่งอาหารค่ะ!”
ทันทีที่ฉีเ
