ว่ยปิดก๊อกน้ำ ก่อนจะหันหน้าไปมองเธอ
“คุณนายโอวหยาง มีธุระอะไรเหรอคะ?” เธอแค่เหลือบมองไปที่ตัวเธอเท่านั้นเอง ไม่ได้มีจิตมุ่งร้ายใส่เธอเสียหน่อย แต่ดูท่าทางเธอที่มองมากลับเหมือนว่าเธอได้ทำเรื่องบางอย่างที่ไม่น่าให้อภัยเสียอย่างนั้น?
“เธอไม่ได้บอกเรื่องนั้นกับใครใช่ไหม?” เธอตั้งแง่กับอันอีหานที่อยู่ตรงหน้าเธอไว้ก่อน เรื่องก่อนหน้านั้นก็เป็นตัวเธอเองที่ลากอันอีหานคนนี้ไปที่บ่อน้ำพุ เธอไม่เชื่อว่าผู้หญิงคนนี้จะใจดีเก็บความลับพวกนี้เอาไว้ให้
ทัศนคติต่อตัวอันอีหานนั้นดูไร้ซึ่งคำพูด เธอเชิดคางของตัวเองขึ้นอย่างช้า ๆ ด้วยท่าทางที่ร้องขอ ดูยังไงก็ยังคงเป็นเหลียวเว่ยคนเดิมที่ต่อให้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ตัวตนของเธอก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
“ไม่ใช่ทุกคนจะเหมือนกับคุณนายโอวหยางหรอกนะคะ ที่ปากสว่างเสียขนาดนั้น” เธอหมุนตัวและเดินออกไปข้างนอกทันที
เหลียวเว่ยมองท่าทีของเธอพลางรู้สึกกังวลอยู่เล็กน้อย ลูกน้อยของเธอนั้นจะเป็นไพ่ตายต่อรองสุดท้าย ถ้าหากว่าโอวหยางลี่รู้ว่าอันโหรวกลับมาแล้ว เขาคงไม่อยากให้เด็กคนนี้เกิดมาแน่ ๆ
พูดกันตามตรง เขาไม่มีทางที่จะคิดถึงเรื่องพวกนี้หรอก ไม่อย่างนั้นหลายปีมานี้โอวหยางลี่ก็คงจะมีเด็ก ๆ ออกมาวิ่งเพ่นพ่านไปทั่วท้องถนนตั้งนานแล้ว!
ซึ่งถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นก็จะเห็นได้ชัดว่าตัวเขานั้นทรยศต่ออันโหรว แต่ยังแสร้งทำเป็นรักใคร่อยู่เหมือนเดิม แต่เธอนั้นกลับแตกต่างออกไปอย่างเห็นได้
