ตอนที่ 247 ศัตรูที่พานพบแปดชั่วโคตร
เธอรู้สึกว่าพวกเขาน่าจะจับมือกันกลับมา เพราะท่าทางพวกนี้อย่างน้อยจะได้ช่วยกระชับความรู้สึกของพวกเขาให้ใกล้ชิดกันมากขึ้น แต่เมื่อมองดูใบหน้าที่หล่อเหลาทั้งสองคนนั้น ช่างดูสูงส่งกว่าคนทั่ว ๆ ไป ใบหน้าที่แสนเย็นชาเมื่อมองผ่าน ๆ ดูคล้ายกับศัตรูที่พานพบมาแปดชั่วโคตรอย่างไรอย่างนั้น
“อยากให้ฉันช่วยอุ้มไหม?” จิ่งเป่ยเฉินยื่นยาในมือของเขาให้หยางหยาง หยางหยางเองก็รับยามาโดยไม่แม้แต่จะมองไปที่จิ่งเป่ยเฉินแต่อย่างใด
“ไม่ต้องหรอก นายขับรถไป เรื่องอุ้มฉันอุ้มได้ตลอดทางอยู่แล้ว” เธออุ้มหน่วนหน่วนไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะเดินออกไปข้างนอกด้วยรอยยิ้มที่เผยออกมาเล็ก ๆ
ระหว่างทางกลับบ้านอันโหรวก็ได้รับโทรศัพท์จากหลินจือเซี๋ยวที่เป็นห่วงตลอดทาง เธอจึงให้หน่วนหน่วนพูดแทน เมื่อหน่วนหน่วนบอกกับเธอว่าไม่เป็นอะไร ในที่สุดเธอก็วางสายไป
หลังจากนั้นหน่วนหน่วนก็ได้พักพิงหลับไปในอ้อมแขนของแม่ เมื่อกลับมาถึงบ้านเธอก็อุ้มหน่วนหน่วนไปที่เตียง พร้อมจัดแจงที่นอนให้ลูกน้อย ก่อนจะก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้กับตัวเธอ
หยางหยางเดินเข้ามาพร้อมกับแก้วน้ำร้อนในมือ “แม่จ๋า”
