เธอรับแก้วน้ำมาพลางมองไปยังใบหน้าของหยางหยางที่ดูเหมือนกับกำลังตำหนิตัวเอง เธอยื่นมือไปลูบที่แก้มของเขาและพูดขึ้นว่า “หยางหยาง ไม่เป็นอะไร ไม่ใช่ความผิดของลูกนะ อย่าโทษตัวเอง”
“แม่จ๋า ผมเป็นพี่ชายนะ!” เขาควรจะดูแลน้องสาวให้ดี ๆ กว่านี้ ไม่ว่าเธอจะบาดเจ็บจากอะไรก็ตาม ล้วนถือว่าเป็นความผิดของเขาอยู่ดี
“หยางหยางหนูทำได้ดีแล้ว แต่นี่เป็นจุดที่ไม่ดีเท่านั้นเอง” เธอพูดเสียงต่ำ เพราะไม่อยากปลุกหน่วนหน่วนที่นอนอยู่ แต่ด้วยคำพูดบางอย่างทำให้เธอต้องพูดกับเขาในทันที
“มีตรงไหนที่ไม่ดี? ผมจะได้ปรับปรุงมัน” เขาก้าวเดินมาหาเธอหนึ่งก้าว ก่อนจะหยุดและยืนอยู่ตรงหน้า คิดอยากจะกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของแม่
