“วันนี้หนูกับพ่อจ๋าไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลและรับยา ทำไมช่วงที่กลับมาหนูถึงได้ดูไม่มีความสุขคะ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ? หรือพ่อจ๋าพูดอะไรกับหนู?” เธอมองดูจากท่าทางจิ่งเป่ยเฉินที่จริงจังในตอนนั้น เธอก็พอจะเข้าใจถึงความชัดเจนที่เขาทำตัวแข็งกร้าวต่อหน้าหยางหยาง และเผยให้เห็นถึงความรักที่เขามีต่อหน่วนหน่วน
การสั่งสอนเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงนั้นแตกต่างกันมาก แน่นอนว่าหยางหยางกับหน่วนหน่วนก็ปฏิบัติต่อเขาแตกต่างกันเช่นกัน
ถ้าหากรู้แต่แรกว่าจะมีวันนี้ เธอก็คงไม่สร้างข่าวเชิงลบให้หยางหยางเห็นต่อหน้าเป็นอันขาด ดูท่าทางของจิ่งเป่ยเฉินคงขอให้เธอช่วยล้างข่าวเชิงลบพวกนั้นให้สะอาดแน่ เพียงแต่ต่อให้ล้างหรือช่วยแก้ไขมันยังไง ถ้าหากว่าหยางหยางตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจิตใจของเขาจะไม่หันเหและแปรเปลี่ยน เรื่องพวกนี้ก็คงเป็นเรื่องยากที่จะให้เขาเปลี่ยนทัศนคติต่อตัวจิ่งเป่ยเฉินแน่ ๆ
“พูดครับ…” เขาพยักหน้า “ผมยอมรับว่าที่เขาพูดนั้นถูกต้อง ไม่ได้โกรธเขาเลย”
ที่แท้ก็พูดจริง ๆ ด้วย!
แต่อยากจะรู้เหลือเกินว่าเขานั้นพูดอะไรกับลูกกันแน่
หยางหยางดูเหมือนจะเดาความคิดของเธอออกได้ จึงอธิบายให้ฟังว่า “พ่อจ๋าบอกว่าผมควรโทรหาเขา พวกเราเป็นผู้ชายเหมือนกัน ก็ควรปกป้องผู้หญิงในครอบครัว!”
ที่จริงยังมีอีกประโยคหนึ่ง แต่ทางที่ดีอย่าให้แม่จ๋าต้องเป็นห่วงคงดีกว่า
ซึ่งนี่ก็ถือว่าเป็นความผิดของเขา ในช่วงเวลานั้นเขาตื่นตระหนกไปหมด
