และเมื่อคิดจะโทรศัพท์ไปหา อาจารย์ลู่ก็ได้โทรศัพท์ไปหาแม่จ๋าเสียแล้ว
จริง ๆ เขาไม่อยากจะให้แม่จ๋าต้องเป็นห่วงเลยสักนิด
“พ่อจ๋าเขาทำตามอำเภอใจ ลูกยังเด็กอยู่ แน่นอนว่าแม่จ๋าต้องปกป้องลูกสิ” เธอลูบผมของเขาเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อว่า “ไปพักผ่อนเถอะ”
เมื่อเห็นหยางหยางพยักหน้าตอบกลับ และหน่วนหน่วนก็หลับสนิทไปแล้วแบบนั้น เธอจึงออกมาจากห้องหน่วนหน่วนทันที และกลับไปยังห้องนอนของตัวเอง
“จิ่งเป่ยเฉิน!” เธอเดินไปหาคนที่กำลังนั่งดูโน้ตบุ๊กอยู่ที่โซฟา “พวกเรามาคุยเรื่องการสั่งสอนลูกกันหน่อยสิ”
“ฉันคิดว่าพวกเราควรจะพูดถึงลูกอีกคนมากกว่านะ” เขาละสายตาจากหน้าจอและเงยหน้าขึ้นไปมองเธอ ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยท่าทีที่สนใจ
อันโหรวไม่สนใจใบหน้าที่เย็นชาของเขาแม้แต่น้อย ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับเขา พลางพูดถึงชายอีกคนที่อยู่อีกห้องขึ้นมา
“เรื่องลูกสาวฉันไม่สนเท่าไรหรอก แต่หยางหยางเขาเป็นเด็กผู้ชาย พวกเราตระกูลจิ่ง เมื่อเป็นเด็กผู้ชายก็ควรเป็นแบบฉัน ไม่ต้องมาขอร้องแทนเขาหรอก ไม่มีประโยชน์” เขาไม่อยากให้เด็กผู้ชายที่เหมือนกับตัวเองในวัยเด็กต้องไปเผชิญโลกแบบอ่อนแอ
อันโหรวรู้สึกเหมือนกับตั้งคำถามและถูกฆ่าทิ้งในพริบตา ทำให้เธอไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยสักคำ!
“แต่เขายังเด็กอยู่ จะให้รับผิดชอบอะไรมากมายขนาดนั้น และฉันก็รู้สึกว่าเขาไม่จำเป็นต้องเหมือนกับนายเสมอไปก็ได้ ถ้าเขากล้าทำตัวเหมือนนาย ไปต่อสู้ ยกพวกตีกับคนอื่น ๆ ตั้งแต่สิบ
