ชัด เธอยังคงชื่นชอบในตัวเขาอยู่เช่นเคย ต่อให้เขาจะไม่ชอบเธอแล้วก็ตาม
เธอรีบก้าวไปด้านหน้าและคว้าข้อมือของเธอไว้ “อันอีหาน ถือว่าฉันขอร้องเธอ เรื่องนี้ไม่ว่ายังไงเธอก็ห้ามพูดออกไปเป็นอันขาดนะ เรื่องก่อนหน้านี้ที่เกิดขึ้นเป็นฉันที่ผิดเอง ฉันขอสาบานเลยว่าหลังจากนี้จะไม่คิดทำร้ายเธออีกแล้ว! ฉันแค่อยากให้ลูกน้อยของฉันได้เกิดมาอย่างปลอดภัยเท่านั้นเอง”
อันโหรวรีบดึงมือของตัวเองออกทันที ใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอนั้นเผยรอยยิ้มที่ดูจริงใจ เพียงแต่สำหรับเหลียวเว่ยที่มองดูแล้ว เธอรู้สึกว่ารอยยิ้มนี้ไม่ใช่รอยยิ้มที่จริงใจเท่าไรนัก
“คุณนายโอวหยาง ฉันจะไม่พูดอะไรไร้สาระแน่นอน แต่ตัวคุณเองเถอะ หวังว่าคงไม่ปากสว่างออกไปก่อนนะ” เธอไม่ได้รู้สึกหดหู่ใจกับสิ่งที่หญิงตั้งครรภ์คนนี้ทำเลยแม้แต่นิดเดียว
เหลียวเว่ยรีบปิดปากของตัวเอง ก่อนจะหันหน้าไปมองที่ห้องน้ำด้านหลัง และสังเกตว่าไม่มีอะไรเคลื่อนไหว เธอเองก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อไป ก่อนที่เธอจะเดินออกไปอย่างรวดเร็วทันที
อันโหรวเดินไปข้างนอกอย่างจนปัญญา พูดกันตามหลักแล้ว ผู้หญิงคนนี้ตอนที่ได้ตั้งท้องควรจะดีใจไม่ใช่เหรอ? ถึงแม้ว่าโอวหยางลี่จะไม่อยากได้ลูก แต่กลับกันเฉาลี่เฟยนั้นอยากได้หลาน เธอคงไม่ยอมให้โอวหยางลี่มาทำให้เธอต้องแท้งหรอก แล้วทำไมเธอถึงต้องกังวลขนาดนั้นด้วย?
หลังจากที่เธอออกไปแล้ว เธอก็ได้หยิบกระเป๋าและเดินออกไปพร้อมกับหลินจือเซี๋ยว “เมื่อกี้ฉันเห็
